Half Ket Half Amazing

Jak, k***a, żyć? (How to live?)

*Scroll down for the English version*

Czasy mamy, jakie mamy. Kryzysy finansowe, gospodarcze, egzystencjalne, wzrost tempa życia i ciśnienia na konsumpcję. Dla naszych rodziców to zasadnicza zmiana jakościowa, bo sami poznali wolny rynek jako dorośli ludzie i ledwo się go nauczyli, spadły na nich globalizacja, cyfryzacja życia i kolejna rewolucja obyczajowa. Pokolenie urodzone w latach 80-tych wychowywało się już w atmosferze wolnorynkowej przy dźwiękach mantry „ukończone studia gwarancją dobrej pracy i dobrobytu”. Rzeczywistość szybko zweryfikowała ich zapędy, a widząc bolesne upadki pierwszych rzędów, młodszemu pokoleniu odechciało się maszerować w kolumnach. Zajętym wiązaniem końca z końcem rodzicom nie wystarcza czasu na nawiązanie kontaktu z własnymi dziećmi i przekazanie im choćby odrobiny wartości, na których sami się wychowywali. Załamują ręce, mówiąc o nowych, gorszych czasach, a zapominają, że to w pewnej mierze efekt ich lenistwa i ignorancji. Łatwo zrzucać odpowiedzialność na szkołę i pedagogów, a trudniej przyznać się do własnych błędów. Nic dziwnego, że jak się dzieciaki napatrzą na zaharowanych, a mimo to ciągle sfrustrowanych rodziców, narasta w nich pragnienie ucieczki od takiej rzeczywistości. Od schematów zachowań, struktur korpo, godzin pracy i planu żywieniowego zaczynającego się od chleba z szynką w zatłuszczonym papierze śniadaniowym, a kończącego odgrzewanym obiadem popijanym przez ojca browarem z puszki. To wydaje się być nawet większym dramatem niż ten rozgrywający się na ekranie telepatora, w który domownicy gapią się przez resztę wieczoru.

Młodzieży pozostaje tylko wybór drogi ucieczki od przeciętności. Jedną z nich może być wstępowanie w jakieś zorganizowane struktury – od przyszkolnych kółek zainteresowań po młodzieżówki partii politycznych – aby w ten sposób zrealizować potrzebę przynależności i bezpieczeństwa. Po co się męczyć i szukać samodzielnie po omacku prawdy w morzu informacji i opinii, skoro można się schować pod skrzydłami kogoś bardziej zdecydowanego, kto zdaje się posiadać wiedzę tajemną, jak spowodować zmianę istniejącego systemu na lepsze? Można też wycofać się z głównego nurtu życia społeczeństwa, nie angażować w sferę polityki, na którą „i tak nie ma się wpływu”, a zamiast tego skupić na sobie. Spróbować samorealizacji w myśl maksymy „pracujemy, żeby żyć, a nie żyjemy, żeby pracować”. Trochę jak w przypadku hipsterów, o których pisałam na początku roku. Alternatywą, która łączy niezadowolenie z istniejącego stanu rzeczy z niewiarą w możliwość zmiany jest znana z polskich rapsów droga „prawdziwego ulicznika” (podwór. łac. mam wyje*ane).

W Polsce target rapowy zaczyna się na nastolatkach kończących podstawówkę i kończy na ludziach wychowanych na tej muzyce, obecnie góra trzydziestoparoletnich. Ci ostatni zaczęli z nim przygodę w okresie swojego nastoletniego buntu i dał mi dokładnie to, czego wtedy potrzebowali. Sam rap z upływem lat ewaluował - ludzie, którzy nawijali o biedzie i o podwórkowych zajawkach, zyskali grono fanów i zaczęli na tym zarabiać. Pieniądze zmieniły ich sytuację i zaczęli mówić o swoim nowym życiu i nowych możliwościach. Fan dorastający razem z twórcą, nadążał za tymi zmianami. Rozumiał eksperymentowanie z innym brzmieniem i gatunkami. W pewnym momencie okres jego buntu przeminął, wstał z ławki i dotarło do niego, że jakby nie było policji, to nie miałby komu zgłosić kradzieży roweru. Zaczął rozumieć, jak jest skonstruowany system. Pozostało więc zdecydować, czy ma ochotę słuchać opowieści swoich dotychczasowych idoli o tym, ile pieniędzy wydają na jakie używki i jakie kobiety. Z drugiej zaś strony mamy dzisiejszych nastolatków, dla których te historie nie są ani trochę kompatybilne z bardzo aktualną i bardzo silną potrzebą buntu i chronicznym brakiem większej gotówki. Albo jakiejkolwiek gotówki. To, z czym się mogą utożsamić to rap podwórkowy, biedny, odrzucający system, który nakłada obowiązki, a nie daje namacalnych korzyści. Najczęściej wskazywanym wrogiem (tak istotnym przecież dla instytucji buntu) są organy wymiaru sprawiedliwości, które stają na przeszkodzie w realizacji postulatu absolutnej wolności jednostki.

W ubiegłych latach podaż raperów wykładających zasady życia na ulicy znacznie wzrosła. Skala ich popularności ewidentnie świadczy o tym, że problem jest realny. Nie trzeba być wytrawnym znawcą tematu, żeby zauważyć, że ta sława najczęściej wcale nie wynika z ich niezwykłych umiejętności storytellingu, używania zmyślnych metafor, homonimów, hashtagów i wielokrotnych rymów oraz skomplikowanego flow. Chodzi raczej o to, że młode pokolenie jest głodne emocji. Nie przekonuje go tradycyjny plan na życie, w który po studiach zakłada się rodzinę i utrzymuje ją z owoców ciężkiej pracy. Karmieni kolorowymi obrazkami z tabloidów, szczegółami z luksusowego życia celebrytów nastolatkowie łakną fajerwerków, chcą, żeby codziennie się coś działo. Nie mają jednak pomysłu, jak zrealizować swoje marzenia o dostatku. Nie chcą czekać. Wydaje im się, że wszystko im się należy tu i teraz. Nie dostając gwiazdki z nieba, pielęgnują w sobie frustracje i w końcu pojawia się nienawiść do tych, którzy coś osiągnęli. Nie dokonują przy tym rozróżnienia na ludzi, którzy mieli łatwy start dzięki zasobom finansowym rodziców a tych, którzy na swój sukces ciężko i systematycznie pracowali. Pozbawieni pomysłu na własną przyszłość skupiają się na teraźniejszości i na bodźcach fizycznych. Nie eksperymentują z używkami – one stają się dla nich chlebem powszednim, który pozwala nie myśleć z lękiem o tym, co będzie dalej. Niedobór naturalnych endorfin próbują uzupełniać adrenaliną – hormonem strachu, walki i ucieczki. Nie wierzą, że są w stanie coś osiągnąć, więc propagowane w ulicznym rapie ambicje na poziomie dzielnicy, trafiają do nich bardziej niż postulaty podbijania świata. Po co żyć marzeniami bez gwarancji zwycięstwa, skoro można po prostu być dobrym ziomeczkiem, szanować innych ziomeczków, a wszystkie problemy rozwiązywać wykręcaniem innym ręki lub skręcaniem sobie blanta? Twardy charakter? Super! A gdyby tak wykorzystać go w pogoni za szczęściem, a nie łebkami po zaułkach?

Wzrost niepokojów społecznych wśród młodzieży widoczny jest na każdym kroku, ale problem nie jest przedstawiany w mediach rzetelnie. Gdyby wierzyć środkom masowego przekazu, zamieszki na przedmieściach Paryża, w Wielkiej Brytanii, w Grecji ZAWSZE wywołują zorganizowane grupy przestępczej młodzieży, nieprzystosowanej do życia w społeczeństwie i dla zasady walczące z systemem, którego nie rozumieją. Oczywiście słyszy się czasem, że bezrobocie wśród młodych, także wykształconych, ludzi w Europie osiąga kilkudziesięcioprocentowe wartości. I że czują się oszukani przez system, który ich wyklucza z obiegu (m.in. nie dostosowując oferty edukacyjnej do potrzeb dynamicznie zmieniającego się rynku) i uniemożliwia im normalne funkcjonowanie. Niestety brakuje czasu antenowego, by ten problem poruszyć, bo dziś w wiadomościach o wymianie impertynencji między parlamentarzystami, o Smoleńsku, atakach szaleńców w kraju, gdzie każdy może kupić broń, trzęsieniach ziemi w regionach o dużej aktywności sejsmicznej i psie spod Radomia, który potrafi zrobić salto w zamian za wieprzowe uszy.

Ciekawe czy chociaż środowiska akademickie się przyglądają takim zagadnieniom. Na potrzeby prac semestralnych, a może nawet magisterskich. Z drugiej strony, wszyscy wiemy, że najczęściej wiedza wygenerowana na uczelni nie opuszcza jej murów.

***

How to live?

Times are tough. Financial, economic, and existential crises, increasingly rapid pace of life and pressure to consume more and more. For our parents this change is fundamental, qualitative, because they were introduced to the free market mechanisms only as adults and barely they learned it, the globalization, digitization of life and another revolution in manners and morals fell upon them. The generation born in the 80's, grew up in capitalism, to the sounds of the "university graduation guarantees finding a dream jobs and welfare" mantra. But this approach soon turned out to be far from the truth and their aspirations had to be revised. Watching the front rows falling, younger generation lost interest in marching in columns. Today parents are so busy trying to make ends meet, they don’t have time to spend it with their children, and to share at least a little bit of the values they were raised with themselves. They wring their hands, complain about the new, bad times, and somehow they forget that to some extent this is a result of their own laziness and ignorance. It is easy to throw the responsibility on schools and teachers, and more difficult to admit their own mistakes. It's no surprise that when the kids take a good look at their working like a horse, yet still frustrated, parents, all they want is to escape from such a reality. From the imposed patterns of behavior, corporate structure, fixed working hours and nutritional plan that begins with a ham sandwich in a greasy breakfast paper, and ends with a warmed up chop which father washes down with a canned beer. This drama seems to be even bigger than the one on TV which the whole family watches for the rest of the evening.

All they have to do is to choose a way to escape the average. One of them may be entering into some kind of organized structure - from a school study groups to political youth wing - in order to satisfy a need of affiliation and security. Why bother and search for the truth in the sea of information and opinions by yourself, if you can cling to someone stronger, who seems to possess the secret knowledge how to make the world a better place? One can also withdraw from the mainstream, stay away from the politics which he thinks he can’t influence anyway, and instead of all that, he can focus on himself - try self-fulfillment in accordance with the maxim "work to live, don’t live to work". A bit like the hipsters I wrote about at the beginning of the year. An alternative which combines dissatisfaction with the status quo and disbelief that it may change, is something that in Polish rap is known as a way of a "real street thug" (in colloquial speech: I don’t give a f***).

In Poland, the rap target begins with elementary school teenagers and ends with the people who grew up with that music, now in their thirties. The latest’s adventure with rap began during their teenage rebel and gave them exactly what they needed at that time. Rap itself evolved over the years - people who talked about their poverty and backyard vibe, gained a bunch of fans and started to make money on that. The income changed their position and naturally they began to rap about their new lives and new opportunities. A fan following the artist from the beginning was able to keep up with these changes. He understood the need of experimenting with other sounds and genres. Then at some point, the period of his teenage angst came to an end, he stood up from the bench and started to wonder whom would he report the theft of a bicycle, if there was no police? He began to understand how the system works. And had to decide whether he wanted to hear stories of his past idols about how much money they spend on class A drugs and class B women. On the other hand, we have today's teenagers, for whom such stories are incompatible with their desperate need for rebellion and a chronic lack of cash. All they can identify with is this rap about the street life, poverty, rejecting the system that imposes obligations and does not grant tangible benefits. Number one enemy (crucial to the rebellion) is the law enforcement, which stands in a way of individual’s absolute freedom.

Recently the number of rappers preaching the principles of the street life has increased significantly. The scale of their popularity leaves no doubt that the problem exists. You don’t have to be an expert on the subject to notice that their fame usually doesn’t come from their unique storytelling skills, use of clever metaphors, homonyms, multiple rhymes, hashtags and complex flow. It’s more about appeasing the young generation’s hunger for excitement. Because it doesn’t buy the traditional life plan, where after graduation one sets up home and works hard to provide for it. Intoxicated with colorful pictures from tabloids, with details of luxurious lives of celebrities, teens crave fireworks, they want exciting things to happen all the time. But they have no idea how to make their dreams of prosperity come true. They don’t want to wait. They believe they deserve everything. They cry for the moon and if they don’t get what they want, they get frustrated and finally start to hate everyone who had achieved something. They don’t even make the distinction between the people who have had an easy start through financial resources of their parents and those who actually owe their success to hard and systematic work. Lacking ideas for their own future, they focus on the present and on the physical stimuli. They experiment with stimulants which become their daily bread, calming their fear of what’s coming up next. They try to supplement natural endorphins with adrenaline - the hormone of fear, fight and flight. They don’t believe they can achieve anything at all, so simple ambitions, propagated in street rap music, are more convincing to them than unrealistic calls to conquer the world. Why live a dream with no guarantee of success, if you can just be a good fellow, respect other boys in the hood and solve all the problems by twisting somebody’s arm or rolling a blunt? Building a tough character? Great! But how about using it on the pursuit of happiness, not to chase black-hearted villains in the alleys?

Increase in social unrest among young people is visible wherever you go, but the problem is not presented in the media honestly. If you believed the broadcast, the riots in the suburbs of Paris, in the UK, or Greece are ALWAYS caused by organized criminal groups of young people, who fail to adapt to life in a society and on principle fight the system, they don’t understand. Of course, from time to time we hear that unemployment among young, also well educated, people in Europe reaches tens of percent. And that they feel betrayed by the system which excludes them from the labor market (i.e. failing to adjust educational offer to the needs of the rapidly changing market) and does not allow them to function normally. Unfortunately, there’s lack of coverage to raise this issue, because today media present breaking news about exchange of impertinence between parliamentarians, Smolensk-gate, attack of a lunatic in a country where anyone can buy a gun, earthquakes in regions with high seismic activity and a dog from Radom, which can make somersault in exchange for pork ears.

I wonder if at least the academia looks at these issues. For the purpose of term papers, or maybe even master thesis. On the other hand, we all know that most of the knowledge generated at the university never leaves its walls.

1 komentarze

, by Katarzyna Owsianko

HKHA poleca

More translations are coming!

No komentarze

, by Katarzyna Owsianko

lifestyle

Trudna sztuka kompromisu (The difficult art of give-and-take)

*Scroll down for the English version*

„Kompromis (z łaciny compromissum – coś wzajemnie obiecanego), proces osiągania porozumień pomiędzy stronami dążącymi do rozbieżnych celów. Kompromis osiągany jest dzięki obopólnym ustępstwom lub poprzez tylko częściową realizację stojących w konflikcie interesów i wartości.”

Nie mam w zwyczaju przytaczać w swoich felietonach definicji, ale wyjaśnienie znaczenia słowa „kompromis” jest kluczowe dla zrozumienia istoty niniejszych rozważań. Każdemu z was wydaje się to oczywiste, dopóki rozważamy w makroskali, np. społeczeństwa – jeśli partia, która zwycięża w wyborach, jest zmuszona poszukać koalicjanta, to aby zyskać jego lojalność, musi mu zapewnić kilka kluczowych tek ministerialnych. Quid pro quo. Sprawa ma się jednak inaczej, gdy mowa o naszych związkach. Nagle jakoś dziwnie kompromis staje się tożsamy z kapitulacją.

Jak daleko można się posunąć w dopasowywaniu do partnera? Kiedy kończy się konieczne „docieranie” a zaczyna radykalna zmiana? Granica jest bardzo płynna i bardzo indywidualna. Można: spotykać się ze znajomymi, których nie znosisz, w knajpie, w której drzwi do toalety otwierasz nogą albo w ich domu, w którym całą uwagę skupiasz na tym, żeby ich kot, który próbuje cię zdominować, nie poszarpał pazurami prosto z kuwety twojej nowej bluzki; spotykać się ze znajomymi, którzy ciebie nie znoszą i wykorzystują każdą okazję, żeby zapytać, co słychać u jego ex; obejrzeć po raz setny „Gwiezdne Wojny” zamiast wreszcie „Trzech kolorów” Kieślowskiego (choć w sumie tę część o przemianie Anakina mogłabym zobaczyć jeszcze kilka razy!) Ale czy: spędzanie wszystkich świąt osobno albo u jego rodziców, bo on nie wyobraża sobie nie być wtedy z mamą; wymuszanie określonego zachowania w drodze szantażu emocjonalnego (oby tylko!); namawianie do zmiany wizerunku, żeby bardziej przypominać jego lub jej ulubioną gwiazdę filmową albo zgoda na przyjaźnienie się z byłym partnerem są jeszcze w porządku?

Związek dwóch niezależnych jednostek powinien być dążeniem do zachowania równowagi sił. Osoby o dominującym charakterze i podobnym temperamencie będą się starały o związek partnerski. Z jednej strony wiedzą, że silny partner i tak nie da się podporządkować, z drugiej – wcale by tego nie chciały, bo osoba uległa to szybko nudząca się zdobycz, a nie długotrwałe, ekscytujące wyzwanie. Partner z charyzmą to marzenie. Od kogoś, kto generuje energię, która napędza jego samego i innych do działania, można się wiele nauczyć. Ale przede wszystkim jest on doskonałą mobilizacją do doskonalenia samego siebie. Tylko nie jest to opcja dla idiotów - wolna wola nie działa dobrze bez użycia mózgu.

Niestety mam wrażenie, że najczęstszy model to taki, w którym kobiety zakochują się w mężczyźnie i starają podporządkować jego woli. Mają w sobie taki gen uległości (słabszy lub silniejszy u poszczególnych jednostek, zależny od charakteru, pochodzenia, kapitału kulturowego, dnia cyklu miesiączki itd.), który każe im wierzyć, że powinny się zgadzać z mężczyzną, którego kochają, we wszystkich kwestiach i przystawać na jego prośby, bo tylko tak mogą go przy sobie zatrzymać. I za każdym razem, kiedy partner zdradza inne potrzeby niż one, wpadają w panikę i zamiast szczerego dialogu, rozpoczyna się intensywny proces wmawiania sobie, że one jednak też od zaaaawsze pragnęły tego samego, co on. Kobietę, która zaperzyła się na tę uwagę i uważa ją za seksistowską, najpewniej prawda ukłuła w oczy.

Większość ludzi ma głęboko zakorzenioną potrzebę zmieniania swojego partnera. Jakby ich spełnienie w życiu zależało wyłącznie od sukcesów w dziedzinie psychoanalizy i wywierania wpływu. Za wszelką cenę starają się przekonać drugą stronę do własnego punktu widzenia i wmówić jej, że dotychczas błędnie określała swoje potrzeby i cele. Bo to oni posiadają wiedzę absolutną i kluczem do szczęścia jest bezwzględne im posłuszeństwo. W idealnych okolicznościach wiążemy się z kimś, kto owszem, jest do nas podobny, ale również ma coś, czego sami nie mamy, a chcielibyśmy posiadać. Nie brakuje jednostek (tak, bardzo często płci żeńskiej), które, zwykle z zazdrości, starają się uczynić partnera bardziej nudnym – mniej towarzyskim, rzadziej wychodzącym z domu, grającym w szachy lub klejącym modele samolotów. A potem same się nim nudzą, tracą do niego szacunek i zachodzą w głowę, gdzie się podział tamten przystojny dowcipniś, w którym się zakochały.

Stałe uleganie woli drugiej strony prowadzi do rozmywania własnego ja. Nie mówię tylko o tłumieniu ego, bo to, że odpowiednie zarządzanie nim może przynieść wyłącznie pozytywne efekty to inna historia. Osoba, która przestaje realizować własne potrzeby w procesie podporządkowywanie się partnerowi, staje się miałka i traci swój początkowy kapitał polegający na byciu kimś innym, intrygującym. W takich okolicznościach rozstania są wyjątkowo dramatyczne. Porzucona osoba czuje się „oszukana”, że robiła wszystko, co (według niej) należało, żeby spodobać się drugiej stronie. A to naprawdę nie tędy droga! Przede wszystkim nikt jej o to nie prosił. I wpada histerię, bo nie wie, co z nowym, skrojonym na miarę sobą zrobić. Odrzucenie kilku ostatnio przybranych masek i podróż w głąb siebie mogą nie być łatwe, ale brnięcie w kolejne cudze wcielenia może się źle skończyć. Nie wolno na siłę próbować komuś udowodnić swojej wartości. Jesteśmy warci dokładnie tyle, ile sami wierzymy, że jesteśmy warci. Pamiętajcie, że wielu ludzi pojawia się w naszym życiu i po pewnym czasie z niego znika. A my zostajemy sami ze sobą i powinniśmy zadbać o to, żeby w każdym momencie czuć, że działamy w zgodzie z własnym sumieniem i wartościami. Nawet jeśli oznacza to utratę kogoś, kogo uważaliśmy za bliską osobę. Jeśli ona odrzuca któreś z naszych kardynalnych zasad, najzwyczajniej w świecie oznacza to zielone światło, żeby szukać dalej. Bo po rozstaniu powinniśmy czuć albo ulgę, albo przejmujący ból, a nie pogardę dla samego siebie.

Rozpadu związku nie powinno się co do zasady rozpatrywać w kategoriach porażki. Czasem to prawdziwe błogosławieństwo! Kiedy po kilku miesiącach przestają szaleć endorfiny i okazuje się, że poza tym nic dwóch osób nie łączy, może lepiej podziękować sobie za wspólnie spędzony czas i iść dalej? Jednym z najgłupszych zjawisk na świecie jest kurczowe trwanie w dysfunkcjonalnych związkach. Ludzie wolą na siłę próbować zmienić drugą osobę niż uznać istniejący brak kompatybilności i pozwolić jej odejść. Tracą całą energię na coraz bardziej desperackie próby wychowania sobie sługusa, zamiast skierować ją na optymalny i najważniejszy w swoim życiu target – samego siebie. Po co kopać się z koniem? Lepiej pocierpieć tęsknotę, odrzucenie, rozczarowanie. To potrwa kilka tygodni, miesięcy, ale kiedyś się skończy. Wyciągniemy (w wersji optymistycznej) wnioski i będziemy bardziej wyczuleni na pewne kwestie dobierając następnego partnera. A kontynuowanie podkopywania poczucia własnej wartości, inwestowanie w związek, w którym nie czujemy się szczęśliwi i, często niesłusznie, zaczynamy szukać winy w sobie, to prawdopodobnie najgorsza rzecz jaką możemy sobie zafundować. Nie prezenty urodzinowe, wakacje i weekendowe imprezy będą największym kosztem, ale właśnie utrata wiary w siebie. W ostatecznym rozrachunku takiego związku po stronie „ma” będzie: „doła”, a „winien”: „sam sobie”.

A co jeśli dwie osoby się kochają, chcą być razem, a mimo tego, z upływem czasu coś w ich związku zaczyna się psuć? Próba naprawienia relacji nie polega, moim zdaniem, na kapitulacji jednej ze stron, ale właśnie na kompromisie. Jeśli okaże się, że związek wymaga remontu generalnego, proponuję przeprowadzić kalkulację rodem z branży budowlanej – oczywiście, jak ktoś się uprze, można próbować łatać prowizorycznie istniejące dziury , a potem czekać na kolejne pęknięcia. Ale bardziej opłaca się i po prostu łatwiej jest zburzyć ruinę i postawić w jej miejsce coś nowego, na solidnych fundamentach. Zwolenników konserwacji zabytków ku przestrodze odsyłam do przykładu Cecilii Gimenez.

A może Lenin miał rację mówiąc, że „każdy kompromis jest zgniły”. Bo ja wiem, że inni mają swoje potrzeby. Nie rozumiem tylko, dlaczego nie może być zawsze tak, jak ja chcę! ;) Kompromis nie prowadzi przecież do najbardziej efektywnego rozwiązania, zwykle każdy musi z czegoś zrezygnować. Może się też zdarzyć, że żaden z partnerów nie będzie na końcu zadowolony z wynegocjowanego rozwiązania. Ale z drugiej strony to uczy ludzi rozmawiać ze sobą, artykułować swoje potrzeby i udowadnia, że nam na kimś zależy dużo bardziej niż bukiet kwiatów na rocznicę. Od nas zależy, czy uznamy, że warto trochę spuścić z tonu i ściągnąć lejce swojej galopującej pysze. Podejmując decyzję, miejmy z tyłu głowy myśl, że podobno samemu idzie się szybciej, ale razem można zajść dalej.

The difficult art of give-and-take

"Compromise (Latin: compromissum - something promised to each other), the process of reaching agreements between the parties pursuing divergent goals. A compromise is reached through mutual concessions, or by only partial implementation of interests and values in conflict."

I don’t usually quote definitions in my papers, but explaining the meaning of "compromise" is crucial to understand the nature of these considerations. To each of you it seems obvious, as long as we ponder in a macro scale, such as the society - if the winning political party is forced to seek coalition partner, in order to gain his loyalty, it must grant him some key ministerial portfolios. Quid pro quo. But things are different when it comes to our relationships. Suddenly, a compromise equals capitulation.

How far one can go in matching the partner? Where is the line between getting used to each other and a radical change? With no doubt it’s very blurry and very individual. You can: meet friends, whom you hate, in a pub, where you need to use your leg to open the bathroom door; or in their house where you focus all of your attention on their cat, which on its quest to dominate you, is ripping your new blouse with its straight-from-its-tray claws; meet up with his friends who hate you and take every opportunity to ask him what's up with his ex; watch "Star Wars" for the hundredth time instead of finally seeing classics like "Three Colors" by Kieslowski (though I could see the episode with Anakin's transformation a few more times!). But: is spending every holiday separately or with his parents because he can’t imagine not to be with his mother at that time; forcing certain behavior through emotional blackmail (hopefully only the emotional one!); encouraging you to change your image to look more like his favorite movie star, or consent on partner’s friendship with his or her ex, still okay?

The relation of two independent people should be a striving to maintain a balance of power. Two individuals with a dominant character and a similar temperament will seek a partnership. On one hand, they know that a strong partner, will not subordinate to them anyway, on the other – they wouldn’t even want this, because submissive person is just another trophy, and not a long-term, exciting challenge. A charismatic partner is a dream one. From someone who generates energy that drives him and others to act, you can learn a lot. But above all, it’s a great mobilization to improve oneself. Unfortunately, this is not an option for dummies - free will doesn’t work well without using the brain.

Sadly, I think that the most common model is woman falling in love with a man and trying to conform to his will. Women seem to have some kind of a submissive gene (which is weaker or stronger, depending on her personality, origin, social capital, day of the menstrual cycle, etc.), which makes them believe that they should agree with the man they love in all matters and conform to his requests, because this is the only way to keep him around. And every time their partner shows distinct needs, they panic and over a genuine dialogue they choose making themselves believe that they have aaaaalways wanted the same thing he has. To all women who feel indignant with these words and find them sexist, the greater the truth, the grater the libel, huh?

Most people have a deep-rooted need to change their partners. As if their fulfillment in life depended solely on achievements in the field of psychoanalysis and influence. At all costs they try to convince the other side to their own point of view, and to make her realize that so far she has been wrong in identifying her needs and goals. Because they have absolute knowledge and the key to happiness is to give them absolute obedience. Under ideal circumstances, we associate with person who is similar to us, but also has something we don’t have, hence we would like to. There is a lot of people (yes, very often female) who, usually out of jealousy, try to make their partner more boring - less sociable, going out less, and playing chess or building plastic model airplanes more. And then they get bored with the beloved, lose respect for them, and start to wonder, where's that handsome guy (or a beauty) with exceptional sense of humor, they felt in love with.

Continuous submitting to partner’s will leads to blurring of one’s self. I'm not only talking about the suppression of ego - in fact, its appropriate management can bring positive results, but that’s a different story. Someone who chooses submission to partner over fulfillment of his own needs becomes featureless and therefore loses its initial capital of being “something else”, someone intriguing. In such circumstances, breakups are most dramatic. Abandoned person feels "betrayed" because in her opinion she did everything to attract the other side. The thing is… that’s really not the way it works! First of all, no one has asked for it! And such a person gets hysterical, because she doesn’t know what to do with the new, made to measure of ex, self. Taking off the recently put on masks and return to one's true self may not be easy, but on the other hand, adding next ones, can end badly, too. Give up desperate attempts to prove your worth to the others. We are worth as much as we believe we are. Always keep in mind that people come in our lives and they go. And we are left with ourselves, so we have to make sure that at any time we act in harmony with our conscience and values. Even if it means letting go of a close person. If she rejects any of our cardinal rules, it simply means we should let her go and move on. Because after breaking up one should feel a relief or poignant pain, rather than self-contempt.

Relationship breakdown should not, in principle, be considered in terms of failure. Sometimes it might be a real blessing! When after a few months of wallowing in endorphins it turns out that the chemical reaction was the only thing two people had in common, maybe it’s better to thank each other for the time spent together and to move on? One of the most ridiculous phenomena in the world is people’s tendency to remain in dysfunctional relationships. People will rather try to force other person to change than acknowledge lack of compatibility and let her go. They lose their energy for more and more desperate attempts to train a servant, instead of directing it to the optimum and most important target in their lives - themselves. Why banging one's head against a brick wall? However difficult it may sound, it’s actually better to suffer longing, rejection or disappointment. It will take a few weeks, months, but it will eventually come to an end. We will draw conclusions (in the optimistic scenario) and we will be more sensitive to certain issues entering into another relationship. Whereas continuous undermining of self-esteem, investing in a relation which does not make us happy and looking for fault in ourselves (often wrongly), is probably the worst fate we can have at our own request. Not the birthday gifts, vacation, nor going out on weekends, but that loss of self-confidence will be the greatest cost to bear. And at the end of the day, we will be the ones to blame.

What if two people love each other, want to be together, but over time things between them aren’t going as well as they wish? In my opinion, efforts to fix a relationship, should take aim at the compromise, not surrender of one of the parties. If it turns out that it requires a general overhaul, I suggest to carry out a calculation straight from the construction industry - of course, if someone is stubborn, he can try a makeshift repair of the existing gaps, and then just wait for another breaks. But it’s cheaper and easier to pull down the ruins and build something new on solid foundations instead. Historic preservation supporters should keep in mind the notorious example of Cecilia Gimenez.

Ormaybe Lenin was right saying that every compromise is a rotten one. Although I acknowledge that other people have their own needs, I just don’t understand why it can’t always be my way! ;) Obviously compromise doesn’t guarantee the most effective solution, usually each side has to give up on something. It’s also possible that none of the partners will be happy with outcome of the negotiations. But on the other hand, it teaches people to talk, to articulate their needs, and it proves that we care about someone a lot more than a bunch of flowers on the anniversary. One must decide individually on whether it’s worth to come down a peg and pull the reins of his unbridled pride. Before making the decision, remember what they say - if you want to go fast, go alone, if you want to go further, go together.

No komentarze

, by Katarzyna Owsianko