Half Ket Half Amazing

Trawa jest zawsze bardziej zielona po drugiej stronie płotu / The grass is always greener (on the other side of the fence)

*Scroll down for the English version*

Za nami kolejny rok. Ziemska jednostka czasu, która wyznacza pewien rytm naszego życia i pomaga je organizować. Podobnie jak wszechświat skończona, ale w przeciwieństwie do niego posiada granice: 31 grudnia, kiedy żegnamy stary rok hukiem petard i korków od szampana oraz 1 stycznia, gdy witamy nowy hukiem w głowie. Ot, pewna umowna linia podziału, którą czują się w obowiązku świętować nawet największe mruki. I która składnia nas do różnego rodzaju podsumowań. Co w rzeczywistości oznacza dla nas ta zmiana daty? Oprócz aktualizacji wieku i idącej za tym co pięć lub dziesięć lat poważnej refleksji? Czy kalendarz został ustalony do mierzenia naszego dobrego samopoczucia?

Chyba nie, aczkolwiek trochę go w tym celu wykorzystujemy. Dzielimy życie na lata lepsze i gorsze. Potem na dekady lub ich połówki. Lub po prostu połówki - te, z którymi było nam dobrze i te, po których nieraz trzeba się było inną połówką pocieszać. Czas wykorzystujemy instrumentalnie. Raz odcinamy się od przeszłości, wypierając ze świadomości zasłużone porażki lub własną bezczynność, zwykle lokując źródło winy gdzieś na zewnątrz. Kiedy indziej tkwimy w niej po kokardę i z goryczą odmawiamy partycypowania w tym, co przed nami. A to i tak nadejdzie, niezależnie od tego, czy będziemy potrafili się tym cieszyć i z tego korzystać. Często demonizujemy ubiegły rok, pokładając jednocześnie ogromne nadzieje w przyszłym. Nawet jeśli nie mamy zamiaru w niego inwestować swego zaangażowania ani korzystać z prawa wywierania wpływu na rozwój wydarzeń.

Tak niemal ze łzami w oczach żegnałam rok 2014 fantazjując o wspaniałościach, które mnie na pewno spotkają w kolejnym. I wiecie co? Następnego dnia wstałam z myślą, która początkowo nieśmiała, stała się jednym z moich drogowskazów. Uciekamy nie z punktu A do punktu B, tylko przed sobą. Czyli pragniemy niemożliwego, chyba że zanurzymy się po uszy w sztucznym raju. Postanowiłam skończyć z bezwolnym poddawaniem się biegowi wypadków, cokolwiek je powoduje oraz towarzyszącej temu enigmatycznej melancholii. I zacząć zmiany od siebie.

Nowy rok rozpoczęłam od sporządzenia listy dobrych rzeczy, które miały miejsce przez ostatnich dwanaście miesięcy. Znalazły się na niej podróże, ciekawe spotkania, wydarzenia kulturalne, w których wzięłam udział, zdobyte mądrości i liczba napisanych stron. Wyszło mi czarno na białym, że ten rok był jednak naprawdę dobry! Oczywiście, zawsze można chcieć więcej i mieć lepiej. Nie twierdzę, że powinno się godzić z aktualnym stanem rzeczy i rezygnować z potencjalnych korzyści. Niemniej ważna jest motywacja. Doceniajmy to, co mamy. I sięgajmy po kolejne rzeczy dlatego, że są dobre dla nas, a nie dlatego, że mają je inni.

Nauczyłam się ostatnimi czasy, że receptą na spokój jest reagować na konkretny stan faktyczny zamiast roztrząsać możliwe przyszłe scenariusze. I zwyczajnie staram się nie przejmować rzeczami, na które nie mam wpływu (sic!). A czy istnieje recepta na szczęście? Seneka powiedział, że dla kogoś, kto nie wie, do jakiego portu zmierza, każdy wiatr jest niepomyślny. Innymi słowy, nie będzie szczęśliwy ten, kto nie wie, czego chce. Zróbcie dzisiaj własną listę dobrych rzeczy, które Was spotkały w ubiegłym roku, żeby nastroić się pozytywnie i nie zaczynać nowego umownego rozdziału życia od „ale”. A następnie listę celów na nadchodzący rok. Wierzę, że sposoby na ich realizację znajdziecie potem z łatwością. Niektórzy z Was traktują sporządzanie takich zestawień z przymrużeniem oka. Prawda jest jednak taka, że mamy większą skłonność do rozpamiętywania złych rzeczy niż wspominania i doceniania dobrych. Papier zastąpi niesforną pamięć i bezinteresownie przyjmie wszystko, co chcecie mu powiedzieć. A w przyszłości odda Wam wspomnienie i punkt odniesienia, które mogą się okazać bezcenne.

Czy powinniście ruszyć pełną parą 1 stycznia? Niekoniecznie. Lepiej poczekać, aż decyzja o zmianach w Was dojrzeje. Tylko nie odwlekajcie działania aż poczujecie się gotowi w 100% - to może nie nastąpić. Oczywiście, nigdy nie jest za późno, żeby zacząć, ale… kiedyś jednak zacząć trzeba. Pamiętajcie, że próby nieudane bardziej zbliżają Was do sukcesu niż te niepodjęte.

Z moich wnikliwych obserwacji prowadzonych w minionych miesiącach wynika także, że punktem wyjścia do tego, aby być szczęśliwym, jest… przestać się martwić. Zanim zaczniecie protestować, że to tylko banał, zastanówcie się przez chwilę nad jego istotą. Dalej, szczęścia nie powinniśmy szukać na zewnątrz, w innych ludziach i określonych okolicznościach, tylko w sobie. Nawet jeśli oznacza to rezygnację z pewnych kompulsywnych dążeń, pożegnanie z tym, czego czas już minął, wyjście z bezpiecznej skorupy i szczery dialog zamiast szermierki słownej, mimo wszystko warto spróbować. Zaakceptowałam niedawno fakt, że niezależnie od moich życzeń i starań, rzeczywistość dookoła mnie się zmienia i że nie ma sensu przywiązywać się trwale do pewnych rzeczy i osób. Naprawdę pomogło.

Ktoś mi niedawno zarzucił, że hojnie obdarowuję wszystkich radami. Winna stawianych mi zarzutów! Cóż, taka moja natura. Lubię się dzielić zgromadzoną mądrością, zwłaszcza, jeśli jej wartość znam z autopsji. Miniony rok był dla mnie z wielu powodów - o których w przyszłości będziecie mogli poczytać na papierowych stronach, których liczba stale rośnie - najważniejszy w dotychczasowym życiu. Nie wszystko dobrze, ale dużo dobrzeJ Wiem, że najbardziej przekonująca i trwała wiedza to taka, do której sami dojdziemy, ale może opowieść o moich doświadczeniach skłoni kogoś do autorefleksji?

A zatem – co wybrać? Szybkość czy dokładność? Ostrożność czy kreatywność? Optymizm czy realizm? Kompromis czy konfrontację? Dogmaty czy intuicję…? To, co Was motywuje. Dla jednych będzie to skupienie na własnych celach i unikanie porównań, dla innych zerkanie na drugą stronę płotu. Ważne, żebyście zamiast mnożyć pytania i wątpliwości, realizowali swoje własne przedsięwzięcia, z pasją. I nie otaczali się ludźmi, których uważacie za lepszych od siebie, tylko takimi, przy których sami stajecie się lepsi. W nowym roku życzę Wam, abyście uznawali wartość autorytetów, ale jednocześnie nie bali się być egoistami i urzeczywistniali w pierwszej kolejności potrzeby własne, a nie cudze. I przyjęli za pewnik, że jedyne, co może Was powstrzymać przed byciem najlepszym, to Wy sami.

***

The grass is always greener (on the other side of the fence)

Another year has gone by. A terrestrial unit of time, which sets certain rhythm of our lives and helps to organize them. Alike the universe it’s finite, but unlike it, it has boundaries: December 31st, when we say goodbye to the old year with a bang of firecrackers and champagne corks and January 1st, when the welcome the new one with a throbbing headache of hangover. Just a conventional borderline which even the staunch bores feel obliged to celebrate. And which prompts us to all sorts of summaries. What does this change of date actually mean for us? Except for updating age and causing some serious reflection every five or ten years? Has the calendar been established to measure our well-being?

Probably not, although this is how we use it. We measure our lives in better and worse years. Then in decades or its halves. Or just halves - those who made us happy and those after which we had to comfort ourselves with another half. We make an instrumental use of time. Once we break with the past, displacing the deserved failures and own inaction, usually looking for the source of failure somewhere outside. Some other time, we are stuck in the past and with bitterness we refuse to participate in what lies ahead of us. And it's still to come, regardless of whether we will be able to enjoy it and use it for our own benefit. Often we demonize the previous year, while placing great hopes in the future. Even if we don’t intend to invest our commitment nor exercise the right to influence the course of events.

And so almost tearfully I was kissing goodbye 2014, fantasizing about the wonders that would certainly happen in the next year. And you know what? The very next day I woke up with the thought that initially timid, has become one of my guides. We do not run away from point A to point B, but from ourselves. So we seek impossible, unless we plunge into an artificial paradise (http://halfkethalfamazing.blogspot.co.uk/2015/10/sztuczne-raje-artificial-paradises.html ). I decided to put an end to passive giving in to the course of events, whatever causes them, and the enigmatic melancholy which accompanies it. I started the change from myself.

I began the new year with drawing up a list of good things that happened to me over the past twelve months. It included travels, interesting meetings, cultural events I attended, gained wisdom and number of pages I wrote. I saw in black and white that it was actually a really good year! Of course, one can always have more and be better. I'm not saying that you must accept the status quo and give up on the potential benefits. What is crucial, is the motivation. We ought to appreciate what we have. And reach for certain things because they are good for us, not only because other people have them.

I have recently learned that the recipe for inner peace is to respond to the facts instead of analyzing possible future scenarios. I just try not to worry about the things I can’t control (sic). And is there a recipe for happiness? Seneca said that if one does not know to which port one is sailing, no wind is favorable. In other words, you cannot be happy if you don’t know what you want. Today make your own list of good things that happened last year, to attune yourself positively and start a new chapter basing on “pros” not "cons". And then make a list of goals for the coming year. I am sure that you will then easily find ways to achieve them. I realize that some of you take such exercises with a grain of salt. But the truth is that we have a greater tendency to contemplate bad things than to remember and appreciate the good ones. Whereas paper may replace the unruly memory and selflessly accept everything you have to say. And in the future it could take you down the memory land and give you a reference point, which may prove to be invaluable.

Do you have to set off at full steam on January 1? Not necessarily. It’s better to wait until you are ripe for the changes. Just do not hold back your actions until you feel 100% ready - it may not happen. Of course, it’s never too late to start, but ... you have to start at some point. Remember that even the failed attempts bring you closer to success than those not taken.

From my insightful observations in recent months I also learned that the starting point to be happy is to... stop worrying. And before you claim this is just a cliché, think about it for a moment. Furthermore, we should not be looking for the happiness outside, in other people and certain circumstances - but in ourselves. Even if it means giving up on some compulsive desires and things whose time has already passed, leaving the comfort zone and sincere dialogue instead of a swordplay, after all I believe it is worth a try. Recently I accepted the fact that regardless of my wishes and efforts, the reality around me is changing, and it makes no sense to attach permanently to certain things and people. It really helped.

Someone recently claimed that I generously share advice. Guilty as charged! Well, this is who I am. I like to share the wisdom I acquired, especially if I know its value from the personal experience. The past year for many reasons - which in the future you will be able to know from the paper pages, which number is constantly growing - has been the most important in my life so far. Maybe not everything is fine, but a lot of things isJ I know that the most convincing and sustainable knowledge is the one we gain ourselves, but maybe sharing my experiences will encourage someone to self-reflection?

So - what to choose? Speed or accuracy? Caution or creativity? Optimism or realism? Compromise or confrontation? The dogmas or intuition ...? Whatever motivates you. For some, it will be concentrating on their own challenges and avoiding comparisons; for others - peeking over the fence. What really matters, is to pursue your own goals, with passion, instead of multiplying questions and doubts. And to surround yourselves not with people whom you think are better than you, but those around whom you become better. For the New Year I wish you to recognize the value of authority, but also the courage to be selfish and fulfill your own, and not the others’ needs in the first place. And take for granted that the only thing that can stop you from being the best, is you.

No komentarze

, by Katarzyna Owsianko

czas wolny

Sztuczne raje [Artificial Paradises]

*Scroll down for the English version*

Chyba się zakochałam. I tym razem nie jest to tenorowa aria po włosku ani para nieprzyzwoicie wysokich szpilek. Facet, z krwi i kości. On. Przystojny jak diabeł, pełen energii jak młody bóg. Jednym pełnym ciekawości spojrzeniem zagarnął całą moją atencję. Na widok jego zimnych oczu poczułam ukłucie w sercu. Szalenie przyjemne. I zdecydowanie nieprzyjemne, bo zaburzyło świeżo osiągniętą równowagę sił. Jak, do cholery, w porządkowanym od miesięcy świecie wewnętrznym jeden obcy czynnik może wywołać takie zamieszanie? Nagle runęła tama powstrzymująca rwący potok emocji i znowu poczułam się jak bardzo-mocno-przeżywająca-życie piętnastolatka. Trzepot rzęs, chichot, wiele godzin rozmów z przyjaciółkami, do pracy w podskokach, na ustach tylko uśmiech, Jego imię i słowa durnych piosenek o miłości. Tak właśnie musi wyglądać raj! Każdy Jego uśmiech i miły gest jak strzał: dopamina - click, click, bang! Fenyloetylamina - cziki, pow! Noradrenalina – blow! Mądra Katarzyna padła trupem, mój los znalazł się w rękach niesfornej Kasi.

Tak mogłaby się zaczynać ujmująca historia miłosna, kończąca się nieśmiertelnym: „i żyli długo i szczęśliwie”. Tylko… ja wcale tego nie chciałam. Właściwie to nie był nawet facet, tylko chłopak - młodszy ode mnie. I nie wiem, czy z krwi i kości - nie dane mi było go bliżej poznać. Serce niby rosło, ale na samą myśl, że miałoby to wyjść poza fantazję, robiło mi się słabo – fuj! Ble! O nieee! Więc niby raj, a jakiś sztuczny…

Wybitny francuski poeta, prekursor dekadentyzmu, Charles Pierre Baudelaire w wyczerpujący sposób i z właściwym sobie rozmachem opisał to, co według niego można określić mianem „sztucznych rajów” - wino, haszysz i opium. Zgoda. Ma to sens. Szczególnie, że poza niniejszym smaczkiem literackim z XIX wieku, termin ten dziś pojawia się najczęściej w kontekście uzależnienia alkoholowego lub narkotykowego. Ale czy rzeczywiście tylko do niego może się odnosić? Historia z Nim sprawiła, że zaczęłam się zastanawiać, w co jeszcze może uciec ludzki umysł przed prozą dnia codziennego. I po co.

Z przeprowadzonego przeze mnie prywatnego śledztwa wynika, że dwie ulubione formy spędzania przez Polaków wolnego czasu to picie alkoholu i oglądanie seriali. Niezależnie od wieku, pochodzenia, częstotliwości i czasu, jaki na to poświęca, zdecydowana większość społeczeństwa pije i/lub ogląda. To nasze narodowe dyscypliny sportowe i rozumienie relaksu. Z analizy fachowej literatury oraz badań empirycznych wynika, że nasze wyobrażenie o zbawiennym wpływie spędzania wolnego czasu w ten sposób na naszą kondycję psychiczną i fizyczną jest błędne. Owszem, dostarcza nam to tematów do rozmów ze znajomymi – można wymieniać się uwagami na temat rozwoju fabuły albo wspominać, kto z kim ile to nie wylał za kołnierz. Zmiany cywilizacyjne prowadzą do nieustającego wzrostu napięcia psychicznego jednostki. Naukowcy alarmują, że chroniczne przemęczenie i nieredukowany stres skutkują szeregiem dolegliwości, takich jak bezsenność, spadek koncentracji i produktywności, nerwice. Dlatego tak ważna jest umiejętność pozbywania się szkodliwego stresu. Jako podstawowe metody wskazują słuchanie muzyki (niekoniecznie barokowej, choć według badaczy ta jest najskuteczniejsza), co najmniej pół godziny sportu dziennie czy tlenoterapia, czyli po prostu czas spędzony na świeżym powietrzu. Ponadto, istnieje obszerna literatura na temat technik relaksacyjnych. Osobiście przyznałabym Pokojową Nagrodę Nobla twórcy ashtanga jogi. Ale nie. My wiemy lepiej. Browar i TV, najlepiej jednocześnie. Opinie naukowców, że taka forma spędzania wieczorów i weekendów nie wpływa na rzeczywistą redukcję napięcia, raczej tłumi je bądź odsuwa w czasie, są niedorzeczne. Przecież wszyscy tak robią, a jak wiadomo, większość nie może się mylić! Skąd taka rozbieżność?

Używki

Alkohol, podobnie jak inne substancje psychoaktywne, to jeden ze znanych ludziom od wieków sposobów oszukiwania naturalnego systemu nagrody. Jest to mechanizm nagradzania człowieka przez jego własny organizm za wszelkie działania zmierzające do przedłużenia gatunku – odczuwamy przyjemność z jedzenia, snu, sportu i seksu. System ten ma swoje ograniczenia - gdy śpimy za długo, czujemy się, ociężali, gdy za dużo zjemy – mamy mdłości, po przebiegnięciu pewnej liczby kilometrów, czujemy szczęście, ale i zmęczenie i nie jesteśmy w stanie biec dalej, po więcej endorfin biegacza. Substancje psychoaktywne to zupełnie inna historia – nagrodę dostajemy od ręki, bez wysiłku i ograniczeń. Każda dawka naszej ulubionej używki to natychmiastowy błogostan – powoduje wzmożoną produkcję hormonów szczęścia lub pobudza te same receptory, co one. Więc po co przestawać, skoro jest tak dobrze? Czerwona lampka ostrzegawcza może zadziałać przy naturalnych przyjemnościach, co do zasady nie ma jednak zastosowania w przypadku tych sztucznych.

Zwłaszcza u osób, które mają obsesję na punkcie kontrolowania wszystkiego w swoim życiu. Każdy łyk daje im poczucie sztucznej swobody, przekonanie, że nie muszą lub nie są w stanie o wszystkim myśleć i nad wszystkim panować. Taka utrata kontroli może być dla nich szczególnie atrakcyjna. Stwierdzenie, że alkohol nie rozwiązuje problemów, ale odpowiednia jego ilość pozwala o nich na chwilę zapomnieć, jest niepokojąco trafne. To poniekąd wyjaśnia instytucję nocy z piątku na poniedziałek.

Seriale

Ona też wiąże się z nałogowym oglądaniem seriali. Na pewno znacie kogoś, kto zarywa noce w tygodniu albo całe weekendy, żeby pochłaniać kolejne odcinki, sezony i całe produkcje. Przyrzekam, że znałam kogoś, kto widział je wszystkie! Rynek oferuje aktualnie rozrywkę dla mniej i bardziej wymagających widzów. Co do zasady, im dłuższe, tym lepsze. Tematyka, jakość i czas emisji są w zasadzie drugorzędne, wszystkie znajdą swoich odbiorców, ważne jest związanie się z losami bohaterów. Nieraz słyszę, jak znajomi ze skruchą przyznają się do oglądania jakichś durnych seriali, które nijak się mają do ich zainteresowań lub nic ciekawego nie wnoszą. To prawda, ale spełniają rolę dużo ważniejszą – zwalniają z obowiązku zajmowania się własnym życiem.

Dużo mniej popularnym, bardziej elitarnym sztucznym rajem, może być nałogowe czytanie książek – połykanie jednej za drugą kosztem interakcji z ludźmi, gromadzenie mądrości, którymi taki mol książkowy nie zamierza się z nikim dzielić. Książki są bezpieczne, bo sprzężenie zwrotne może być tylko intelektualne. W tej samej kategorii można też umieścić gry komputerowe – tym bardziej seksowne, że gracz ma wpływ na ich przebieg i zakończenie, dzięki licznym życiom, może się uczyć na własnych błędach, zdobywać określone umiejętności i opanowywać je do perfekcji. Również bezpieczne, bo grę, podobnie jak książkę, można w każdej chwili zamknąć.

Tak uciekanie w świat seriali, jak i literatury czy gier, umożliwia przeżywanie emocji dużo silniejszych niż te obecne we własnym życiu. Albo po prostu cudzych, co boli dużo mniej albo wcale. Poza tym, tam – w przeciwieństwie do rzeczywistości - najczęściej historie kończą się happy endem, a kto z nas go nie lubi? Pytanie tylko, czy z cudzych doświadczeń można wyciągnąć naukę dla siebie? Jestem zdania, że jedyną mądrością, którą stosujemy w życiu jest ta, do której sami doszliśmy. Z całą resztą jest jak z wzorami matematycznymi – nawet jeśli je znamy na pamięć i potrafimy poprawnie rozwiązań przy ich użyciu równania, nie mamy pojęcia, jakie mogłyby mieć zastosowanie w życiu codziennym. Ale oglądamy, jeden za drugim i nie umiemy wyłączyć telewizora, choć wmawiamy sobie, że sytuacja jest pod kontrolą. Klasyka uzależnienia. Matka wie, że ćpiesz? A może sama ćpie?

Internet

Wielu widzów z rozbudzoną powyższym fantazją siada do klawiatury. Cyberprzestrzeń to niewyczerpane źródło wiedzy, ale nie dlatego tak chętnie z niej korzystamy (abstrahuję tu od wyżej wspomnianych gier komputerowych). W Internecie nie mają znaczenia granice i odległości geograficzne. Niestety, zacierają się też inne granice – między naszym wizerunkiem wirtualnym a rzeczywistym oraz przyzwoitości. Może niektórych to zszokuje, ale nie każda dziewczyna, która ma na Instagramie zdjęcia w stroju kąpielowym jest modelką, nie każdy chłopak, który robi kawały znajomym i wrzuca to na YouTube’a jest profesjonalnym komikiem i nie każdego udostępnione w sieci przekroczenie prędkości czyni kierowcą rajdowym. Zachęceni sukcesami innych, ludzie coraz częściej dzielą się swoją prywatnością, zwykle bez głębszej refleksji nad możliwymi konsekwencjami. Obserwatorzy na wybranym portalu internetowym stają wyznacznikiem ich wartości, sensem życia, sztucznym rajem. Niesie to ze sobą niestety ryzyko zaburzeń tożsamości, na którą w coraz większym stopniu pozwalają wpływać czynnikom zewnętrznym, na które sami nie mają wpływu.

Standardem jest już podglądanie innych w Internecie. Oczywiście, im słabsza jednostka, tym silniejsza skłonność do porównywanie się z innymi, co często ma przykre konsekwencje. Na szczęście przestrzeń, która generuje takie frustracje, idealnie nadaje się do ich wyładowywania. Internet jest też rajem dla nieśmiałych, zakompleksionych i dla zwykłych tchórzy - anonimowość dla wielu jest jednoznaczna z bezkarnością. W rzeczywistym świecie nierzadko ludzie boją się wyrażać swoje zdanie, zwłaszcza, gdy nie należy do popularnych. W Internecie jest zaloguj-wyloguj. Opublikuj-usuń. Ludzie uwielbiają i mają szczególną skłonność do wszelkich działań, które sprawiają wrażenie pozbawionych konsekwencji. I de facto wierzą, że takowe istnieją, szczególnie w wirtualnym świecie. Pozwólcie, że nie skomentuję.

Relacje

I wracamy do punktu wyjścia. Czy drugi człowiek może stać się dla nas sztucznym rajem? Wiem, że zamiast odpowiadać sobie szczerze na to pytanie, wolelibyście wyjść na piwo, drinka (przecież nie umawiamy się ze znajomymi na spotkanie, tylko na alkohol) albo włączyć ulubiony serial. Nic dziwnego, bo jestem przekonana, że większość z Was odpowiedziałaby twierdząco. A nic tak nie uwiera jak niewygodna prawda.

Przekleństwem relacji międzyludzkich jest zawsze utrata kontaktu z rzeczywistością. Może się objawiać dwojako. Pierwsza z opcji to życie wyobrażeniem o tym, jak związek powinien wyglądać, a nie tym, jaki jest naprawdę. U kobiet frustracje rodzą się z porównywania swojego związku z miłosną relacją X i Y z serialu (lub filmu) Z. Oczywiście na poziomie podświadomym. Zapytana o to kobieta żywo zaprotestuje i powie na ten temat swojemu partnerowi wszystko z wyjątkiem jednego – czego oczekuje od niego i od ich związku. Takie szczere rozmowy nie są pożądane, bo mogą prowadzić do pęknięcia bańki mydlanej wyobrażenia. A to musiałoby prowadzić do zmiany, której przecież większość się panicznie boi. Lepiej siedzieć w tym sztucznym raju cicho i zamiast świadomie wpływać na wydarzenia, czekać, aż wydarzy się coś, na co trzeba będzie po prostu zareagować.

Druga opcja to przeglądanie się w drugiej osobie jak w lustrze. Jeśli ona mówi, że on jest piękny, silny, odważny, wspaniały, zabawny i potrafi sprostać każdemu wyzwaniu, to – niezależnie od stanu faktycznego - lepiej przyjąć to do wiadomości. W końcu kto nie chciałby w ten sposób o sobie myśleć i tak być postrzeganym przez innych? Nadrzędnym celem staje się dorośnięcie do wizerunku znanego z oczu i ust partnera. Nic to, że w głowie zaczynają narastać obawy przed zdemaskowaniem niedoskonałości, lęk przed niesprostaniem wygórowanym oczekiwaniom. Dopóki są razem, ignorowanie tego, co on sam o sobie myśli i naturalnej potrzeby szczerości, na poziomie świadomym są nieważne, da się je stłumić. Dla mnie stwierdzenie „nie możemy bez siebie żyć” oznacza ni mniej, ni więcej tylko: „jesteśmy uzależnieni od własnego wizerunku w oczach partnera i niezapewniani przez niego o naszej wspaniałości tracimy energię życiową i poczucie własnej wartości”. De facto jest to związek ze samym sobą i nieustanna walka pomiędzy wyobrażeniem o sobie a rzeczywistością. Biorąc pod uwagę koszt osobowy i trwałość konstrukcji, ile wart jest taki sztuczny raj?

WE DON’T SEE THINGS AS THEY ARE; WE SEE THINGS AS WE ARE

Więc może jednak nie byłam zakochana. Może miłości wcale nie ma. Może to, co nazywamy „miłością” to kombinacja kilku innych uczuć o różnym natężeniu. Może „kocham” mówimy, kiedy nie rozumiemy, co się z nami dzieje. I dlatego tak trudno odróżnić miłość szczenięcą od dojrzałej; pierwsze kilka miesięcy burzy hormonów (porównywanej przez niektórych psychiatrów do amoku) od świadomej decyzji o życiu w monogamii, szacunku i zgodzie. Może jest, ale tylko między rodzicem a dzieckiem. A może dywaguję na ważne tematy, żeby nie przyznać po prostu, że ulokowałam uczucia w fantazji, bo w niej nikt nie może mnie zranić? Ten idealny obraz związku szybko oderwał się od ciała chłopaka, którego wtedy zobaczyłam. Dzisiaj łączy ich tylko imię. Mój sztuczny raj spełnił swoją rolę. Stał się pretekstem do wycofania się z realnych niedoskonałych relacji (w których byłam narażona na realne cierpienie) oraz na jakiś czas oderwał moje serce i rozum od nieprzyjemnych dorosłych obowiązków. Czasami powiedzenie czegoś na głos i zrozumienie, jakie są przyczyny danego działania, to już połowa sukcesu. Kolejny krok to poszukiwanie konkluzji i wdrożenie odkrytej mądrości w życie. Powrót do rzeczywistości.

Czy sztuczne raje są zatem niebezpieczne? Według mnie zawsze. Nawet jeśli przyjemne i pozornie niegroźne. Ba! Im bardziej inteligentne zło, tym bardziej niewinną przybiera formę – zwróćcie uwagę, że demony zazwyczaj wstępują w małe dziewczynki o anielskich blond lokach, bezwzględne agentki to zawsze piękne kobiety, a wszystko, co w życiu najsmaczniejsze jest niezdrowe albo tuczące. Poza tym trzymanie się wąskiej perspektywy (stymulantu, telewizora, monitora, pary cudzych oczu) stwarza zagrożenie niedostrzeżenia tej szerokiej oraz niezrozumienia kontekstu otaczającej rzeczywistości. Oczywiście, że można przeżyć całe życie trzymając się jednego miejsca, jednego poglądu, jednej używki. W końcu szkoły są dwie – błogosławieństwem jest albo wiedza albo niewiedza. Moim zdaniem, mamy dwie nogi, żeby twardo nimi stąpać po ziemi. Serce ma podpowiadać, czego potrzebujemy, a rozum ma znaleźć sposób realizacji tych potrzeb. Mamy ręce, żeby ciężko pracować na swój sukces i tyłek, żeby w miarę miękko lądować po nieudanych próbach. I liczyć powinniśmy na siebie, a nie innych ludzi, siły wyższe, cuda i łut szczęścia.

Faktem jest, że drogę do sztucznych rajów otwiera zamykanie oczu na rzeczywistość. I że osoby, które rozumieją swoje stany emocjonalne, mają mniejszą skłonność do sięgania po wszelkiego rodzaju używki. A ludzie kochają kłamać i być okłamywanymi. Jeśli wyobrażenie o sobie i otaczającym świecie jest ładniejsze niż rzeczywistość, dlaczego za nim nie pójść? Oczywiście, każdy ma prawo żyć po swojemu. Także wycofać się z rzeczywistości i zrzec się naturalnego prawa do wywierania na nią wpływu. Tylko wówczas nie powinien mieć pretensji, że nie ma ona takiego kształtu, jakiego by sobie życzył. Mówi się też, że wszystko jest dla ludzi, byle z umiarem, bla bla bla. Szkoda tylko, że spośród całej gamy możliwości, zazwyczaj sięgamy po to, co łatwe, dające natychmiastowy efekt albo zakazane, a nie to, co trudne, wymagające, ale w dłuższej perspektywie przyczyniające się do naszego rozwoju. Jak wyglądałoby nasze życie bez sztucznych rajów? Bo ja wiem, może szukalibyśmy wymarzonej pracy, znaleźli jakąś dodatkową, żeby odłożyć na mieszkanie, dom, czy wymarzone wakacje; może podnosilibyśmy swoje kwalifikacje, może realizowali pasje, stawali się ekspertami w wybranej dziedzinie albo wzorem do naśladowania i inspiracją dla innych; może spędzali więcej czasu z bliskimi.

W pędzącym na oślep świecie, w natłoku informacji i obowiązków, od których nietrudno złapać zadyszkę i w atmosferze rosnącej presji, pokusa ucieczki w sztuczny raj jest niezwykle duża. Każdy chce chociaż na krótką chwilę zapomnieć o otaczającym go świecie i problemach. Pamiętajmy tylko, że jest pewna ilość każdego stymulantu, po której – często bezpowrotnie - stracimy zdolność odczuwania przyjemności. AAA jak dodatkowe baterie. AA jak Anonimowi Alkoholicy. A jako Anhedonia.

Jakie są Wasze sztuczne raje?

***

Artificial paradises

I think I fell in love. And this time it was not an Italian tenor aria or a pair of obscenely high heels. A man of flesh and blood. He. Devil handsome and full of energy like a young god. His curious glance got my whole attention. At the sight of his cold eyes, I felt a twinge in my heart. Extremely pleasant. And definitely unpleasant, because it disturbed the balance of power achieved recently. How the hell, one external factor could cause such a fuss in a neatly and methodically arranged world? Suddenly the dam restraining torrent of my emotions collapsed and I felt like a very emotional fifteen-year-old again. Fluttering eyelashes, giggling, long talks with BFFS, going to work in leaps and bounds; a smile, his name and lyrics of stupid love songs on my lips. That's how the paradise must look like! Every smile and nice gesture of his felt like a shot: dopamine - click, click, bang! Phenylethylamine - chicka-pow-pow! Norepinephrine - blow! The wise Catherine dropped dead, my fate was left in the hands of the unruly Kathy.

This is how an endearing love story could begin to later end with the immortal: "and they lived happily ever after". But ... I did not want that. Actually it was not even a man, but a boy - younger than me. And I do not know whether he was of flesh and blood - I did not have a chance to get to know him closer. In a way my heart was growing fonder, but the idea that this could go beyond the fantasy repelled me - yuck! Ugh! Heeell no! So it was a kind of paradise, but somehow artificial...

An eminent French poet, precursor of decadence, Charles Pierre Baudelaire extensively and with a flourish described what according to him could be considered “artificial paradises” - wine, hashish and opium. Agreed. It makes sense. Especially that beyond this literary relish from the nineteenth century, the term is used usually in the context of alcohol or drug addiction. But is it really the only thing it can relate to? History with This Guy made me wonder, where else can a human mind escape from the prose of everyday life. And what for.

My private investigation showed that our two favorite ways of spending free time are drinking and watching TV series. Regardless of age, origin, frequency and the time spent, the vast majority of the population drinks and/or watches something. These are our national sports and our understanding of relaxation. However, the analysis of literature and empirical research prove that our idea of salutary effects of spending our leisure like this for our mental and physical condition is wrong. Yes, they provide topics for conversation with friends - one can exchange comments on the development of the plot or recall latest party. The progress of civilization leads to continuous increase in people’s psychological stress. Scientists alert that chronic overwork and stress that we fail to reduce result in a number of ailments, such as insomnia, loss of concentration and productivity, neurosis. That is why it is so important to know how to get rid of bad stress. Among basic methods to achieve that there are: listening to music (not necessarily Baroque music, hence according to researchers, it is the most efficient one), at least half an hour of sport per day, or oxygen therapy - which is basically time spent outdoor. In addition, there is an extensive literature devoted to relaxation techniques. Personally, I would award the founder of Ashtanga yoga with a Nobel Peace Prize. But forget the scientific twaddle. We know it better. A beer and TV, preferably at the same time. The scientists’ opinion that this way of spending evenings and weekends does not actually reduce the tensions, but rather suppresses them or defer is just ridiculous. After all, everyone does that and the majority can never be wrong! Where does this discrepancy come from?

Stimulants

Alcohol, like other psychoactive substances, is one of the well-known for centuries ways of cheating natural reward system. It is a mechanism that rewards us for any action to extend the human species – we feel the pleasure of eating, sleeping, sports and sex. This system has its limits - when we sleep for too long we feel sluggish; when we eat too much we have nausea; after running a certain number of kilometers, we feel happy but tired and even if we want to, we are not able to run further to experience more of runner’s high. Psychoactive substances are a different story, however - we get a reward immediately, effortlessly and without restrictions. Each dose of our favorite stimulant brings instant bliss – it causes increased production of “happy hormones” or stimulates the same receptors as they do. So why stop, if it feels so good? Red warning light can work with regard to natural pleasures, in principle it does not apply to the artificial ones.

Especially in case of people who are obsessed with control. Each sip gives them a fake sense of freedom, a belief that they do not need to or are not able to think and take care of everything, as usually. Such a loss of control can be particularly attractive to them. To say that alcohol does not solve problems, but its certain amount can make one forget them, is disturbingly accurate. This somewhat explains the existence of a “night from Friday to Monday”.

TV series

The above mentioned “night from Friday to Monday” may also be associated with compulsive watching of TV series. You most likely know someone who burns a candle at both ends just to see another episode, season and the whole series. I swear that I knew someone who has been watching all of them! The market currently offers entertainment for both less and more demanding viewers. In general, the longer series the better. Subject area, quality and airtime are of secondary importance, each of them would find its fans – the most important goal is to create a bond between the audience and the characters. Sometimes my friends admit shamefacedly that they watch some stupid TV series, which are from the outside of circle of their interests and bring no value to their lives. That may be true, but in fact they play a much more important role – they give them excuse not to deal with their own lives.

Much less popular and more elitist artificial paradise can also be reading books in a compulsive manner – devouring them one by one at the expense of interaction with people, gathering wisdom Mr. Bookworm does not intend to share with anybody. Books are safe, because the only feedback is intellectual. Also computer games could fall in this category – they are even sexier because player has an impact on their course and the ending; thanks to numerous lives he can learn from his mistakes, acquire certain skills and master them to perfection. Also safe, because the game, alike the book, can be closed at any time.

Escaping into the world of TV series, as well as literature and computer games, allows one to experience emotions much stronger than those in his own live. Or just someone else’s emotions which obviously hurts far less or not at all. Besides, there - as opposed to reality - most of the stories have happy endings, so what’s not to love? The question is whether we can learn from other people’s lessons? I believe that the only wisdom we apply in life is the one we get ourselves. The rest is like mathematical formulas - even if we know them by heart and can use them to properly solve the equation, we have no idea how to apply them in everyday life. But we keep watching and we cannot turn off the TV, constantly repeating ourselves that the situation is under control. Classic addiction. Does your mother know you’re addicted? Or maybe she’s addicted, too?

Internet

Part of the audience, having their imagination boosted by the above, sits down at the keyboard. Beyond any doubt, cyberspace is an inexhaustible source of knowledge, but that is not the reason we use it so eagerly (we abstract here from the above-mentioned computer games). On the Internet, boundaries and geographical distances does not matter. Unfortunately, also other boundaries blur – those between our virtual image and the real one; and bounds of decency. Maybe it will come as a shock to some of you but not every girl posting her photos in a swimsuit on Instagram is a model; not every guy who makes jokes on friends and upload it on YouTube is a professional comedian; also, sharing a video of exceeding the speed limit does not make one a rally driver. Encouraged by the success of others, people are more likely to share their privacy, usually without second thoughts about the possible consequences. Their followers become determinant of their value, the meaning of their lives, their artificial paradise. Unfortunately, this may carry a risk of identity disorder for those who allow external factors (remaining beyond their control) excessively and continually influence their personality.

Spying on other people on the Internet has become a standard. Of course, the weaker the person, the stronger the tendency to compare her- or himself the others, often with an unpleasant results. Luckily, space that generates such frustrations is also perfect to unload them. The Internet is a haven for the shy ones, those with hang-ups and for plain cowards - for many anonymity is synonymous with impunity. In the real world often people are afraid to express their opinions, especially if they are not popular. The Internet gives the log-in/log-out and publish/delete options. People love and have particular inclination for any actions that seem devoid of consequences. Some of them actually believe that such actions exist, especially in the virtual world. Let me not comment on that.

Relationships

And we're back to square one. Can another person become an artificial paradise for us? I know that instead of responding to this question, you would rather go out for a beer, a drink (after all we hang out with friends to drink alcohol together in a first place, not to talk), or turn on your favorite series. No wonder, because I am pretty sure that most of you would answer in the affirmative. And there is nothing less comfortable that inconvenient truth.

The curse of human relationships is always the loss of contact with reality. It can manifest itself in two ways. The first option is living an imagination of how relationship should look like, not the reality. In woman frustrations arise by comparing her relationship with the love story of X and Y from the Z show (or movie). Of course, at the subconscious level. When asked about this, she would expostulate and tell her partner everything but one thing - expectations for him and their relationship. Such a heart-to-heart is not welcome because it may burst their bubble. And this could lead to changes, which terrify most of people. It is better to sit tight in the artificial paradise and instead of consciously influencing the course of events, simply wait until something happens - it is so much easier to react than to actually act, isn’t it?

The second option is to view ourselves in partner as in a mirror. If she says that he is beautiful, strong, brave, wonderful, funny and able to accomplish every challenge, then - regardless of the reality - it is better to take her opinion as a fact. After all, who does not like to evaluate himself favorably and to be favorably perceived by others? The main goal is to grow up to partner’s expectations known from her eyes, mouth, sometimes even only presumed. Forget the fear growing inside him that she will finally discover his imperfections and/or that he will fail to meet her high expectations. As long as they are together, he is able to ignore his self-image and natural need of sincerity. For me, the statement: "we cannot live without each other" means nothing more nor less than: "we are addicted to a mirage of ourselves seen in the eyes of our partner and if he/she stops to cultivate it, we surely will lose all our vital energy and self-esteem". In fact, it is the relationship with oneself and the constant struggle between self-expectations and reality. Given the personal cost and instability of this construction, how much can such an artificial paradise be worth?

WE DO NOT SEE THINGS AS THEY ARE; WE SEE THINGS AS WE ARE

So maybe I am actually not in love. Maybe love does not exist at all. Maybe what we call "love" is just a combination of several other feelings of different intensity. Perhaps we say "I love you" when we do not understand what we really feel. And that is why it is so difficult to distinguish puppy love from the mature one; the first few months of a hormonal storm (some psychiatrists compare it to amok) from a conscious decision about sharing life in monogamy, respect and harmony. Maybe it exists, but only between a parent and a child. Or maybe I digress on important topics not to admit that I invested feelings in fantasy, because no one can hurt me there? This perfect image of romance long time ago has detached itself from the body of The Guy whom I saw that day. Today, they only share a name. Although my artificial paradise fulfilled its role. He became an excuse to withdraw from real relationships I was not satisfied with (in which I was exposed to a real suffering), and it let my heart and mind get away from a nasty adult responsibilities for some time. Sometimes saying certain things out loud and understanding own motivations is half the battle. The next step is seeking the conclusion and implementing the discovered wisdom into one’s life. Back to reality.

Therefore, are artificial paradises dangerous? In my opinion, always. Even if pleasant and seemingly harmless. Bah! The more intelligent evil, the more innocent form it takes - mind that demons usually possess little girls with angelic blond curls, the most ruthless agents are always beautiful woman, and the best food is always either unhealthy or fattening. Besides sticking to a narrow perspective (stimulant, TV, screen, a pair of someone’s eyes) carries a risk of missing the broader perspective and failing to understand the surrounding reality. Of course, one can live a lifetime sticking to one place, one opinion, one stimulant. In the end, there are two schools of thought on this issue – you either find the knowledge or the ignorance a blessing. In my opinion, we have two feet to keep them on the ground. A heart to tell us what we need and a brain to find a way to fulfill these needs. We have two hands to work hard for our success and an ass to land on it softly after failed attempts. And we should count on ourselves, not other people, acts of your god, miracles and stroke of luck.

The fact is that the road to artificial paradises opens when we close our eyes to reality. And that people who understand their emotional states are less likely to reach for any kinds of stimulants. And people love to lie and be lied to. If the imagination of oneself and the world around is nicer than the reality, why not go for it? Of course, everyone has the right to live their own way. Also to withdraw from reality and waive the natural right to influence their lives; but in that case they should not complain about its shape. It is also said that everything is for the people, if only in moderation, blah blah blah. It is a pity that from the whole range of options, we usually choose what is easy, gives immediate effect or is prohibited, and we do not reach for the difficult, demanding, but in the long run leading to our development. How would our lives look like without artificial paradises? I do not know, maybe we would be looking for our dream jobs, finding odd jobs to put away some money to buy apartments, houses or to go on a dream vacation; raising our qualifications, pursuing our passions, becoming experts in certain fields or role models and inspiration for the others; or simply spending more time with beloved ones.

No wonder people are short of breath in a world which is rushing blindly, making them suffer from infoglut and multitude of duties. And as the pressure is constantly growing, the temptation to escape into an artificial paradise is extremely high. Everyone wants to forget about the whole world and all problems even for a short moment. Just remember that there is a certain amount of each stimulant after which - often irrevocably – one loses the ability to feel pleasure. AAA as extra batteries. AA as Alcoholics Anonymous. A as Anhedonia.

What are your artificial paradises?

No komentarze

, by Katarzyna Owsianko

anniversary

Miasto na "W" (5. rocznica przeprowadzki do Warszawy) / A city beginning with 'W' (5th anniversary of moving to Warsaw)

*Scroll down for the English version*

Od kiedy mieszkam w Warszawie przyjęło się, że mój rok rozliczeniowy zaczyna się 15 marca – w dniu, w którym przeprowadziłam się tu z rodzinnego miasta. Podczas gdy Wy robicie plan działania na najbliższe 365 dni w styczniu (lub listę postanowień noworocznych,od której ja trzymam się z daleka), ja myślę o swoim 10 tygodni później, zwykle podczas przygotowań do tradycyjnej już dorocznej imprezy rocznicowej dla znajomych (w tym roku tematem przewodnim był słoik;)). Ta data jest oczywiście umowna. Jak zresztą wiele rzeczy, o czym czasami zapominamy – idealna waga, relacje z innymi ludźmi, definicja szczęścia. I fakt, że piszę ten tekst w ostatnich dniach sierpnia.

Każde miasto, w którym dane było mi krócej lub dłużej mieszkać, miało swój rytm i tempo życia, specyficzne zwyczaje, niepisane zasady, kanały i kody komunikacji. Nie inaczej jest w przypadku stolicy. Weźmy na przykład Powstanie Warszawskie. Z przyczyn naturalnych, przez lata tylko stolica obchodziła kolejne rocznice jego wybuchu. To się zmieniło ostatnimi czasy, pewnie między innymi za sprawą niekomercyjnego projektu promocji tego wydarzenia, tzn. filmu „There is a city”.

Obecnie syreny wzywające do symbolicznego uczczenia pamięci powstańców minutą ciszy rozbrzmiewają 1 sierpnia również w innych miastach Polski, a na Facebooku przy tej okazji rozgorzewa dyskusja na temat jego celowości. Można mnożyć zarzuty pod adresem przywódców Powstania, jego przeciwnicy mają zresztą sporo racji. Oczywiście, jest ono ewidentnie mitologizowane, a do śmierci około 200 tysięcy osób podchodzimy z dystansem (dużo racji miał autor słów: „Jedna śmierć to tragedia, milion – to statystyka”, choć jego nazwiska nie chcę tu przytaczać). Przypominam jednak, że spośród wszystkich polskich zrywów narodowych – które miały mniejsze i większe szanse powodzenia - tylko jedno zakończyło się zwycięstwem. Znajdą się i tacy, którzy mają zdanie na ten temat, choć nie potrafią nawet umiejscowić tego wydarzenia w kalendarium historii Polski, nie mówiąc już o znajomości jego przyczyn, przebiegu i skutków.

Ja lekturę na temat Powstania Warszawskiego, wykraczającą poza elementarną wiedzę z lekcji historii, przerabiałam po swojej pierwszej „godzinie W” w 2010 roku, która była dla mnie niemalże magiczna. W odróżnieniu od częściej spotykanych uroczystości składania kwiatów pod pomnikami przez garstkę kombatantów lub urzędników państwowych, w tym wydarzeniu bierze udział praktycznie całe miasto. To naprawdę robi wrażenie. Dzięki swoistej potrzebie nadawania symboli, mieszkańcy stolicy budują wokół daty 1 sierpnia pewną więź, poddając się poczuciu, że żyją w miejscu, gdzie całkiem niedawno wydarzyło się coś bardzo ważnego, czemu należy się pamięć i szacunek. Podobnie zagłębiłam się w publikacjach historycznych, gdy okazało się, że jedno z moich tutejszych mieszkań znajdowało się na terenie byłego getta warszawskiego. Do wtedy nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak ogromną część miasta zajmował ten obrzydliwy twór! We Wrocławiu – między innymi w dzielnicy, na której się wychowałam – można oglądać dziurawe od kul budynki, które przetrwały II wojnę światową. W Warszawie – w wyniku zniszczenia miasta – zamiast tego niemal na każdym rogu znajdują się tablice pamiątkowe, ozdobione wieńcami i zniczami. Owszem, do każdego krajobrazu można się przyzwyczaić (mieszkając w Atenach nie mogłam się nadziwić obojętności Ateńczyków, z jaką mijali wszystkie budzące zachwyt starożytne budowle!), ale dużo więcej informacji uzyskamy z takiej tablicy opisującej upamiętniane wydarzenie niż z anonimowej, milczącej architektury. A im większa wiedza na taki temat, tym większa świadomość i zaangażowanie.

Wydaje mi się, że obchody rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego zrobiły na mnie tak duże wrażenie, bo wykraczały poza codzienność, w której wychowywałam się we Wrocławiu. Tę – co przyznaję ze smutkiem – od lat oderwaną od tożsamości narodowej. Nigdy wcześniej nie doświadczałam tam takich uczuć, choć i on ma przecież swoją piękną historię. Patrząc na to z dystansu, to pewnie dlatego, że zamiast o niej przypominać i pielęgnować jako pamiątkę narodową, skupiamy się na jego wielokulturowości, międzynarodowości. Uczy się nas bycia dumnym z tego, że jest coraz bardziej podobny do każdej innej światowej stolicy (a to znaczy coraz mniej polski). W efekcie zamiast podkreślać to, co wyjątkowe, chowamy to dyskretnie do kredensu i stawiamy na stół to, co według nas bardziej spodoba się gościom. Ale gościnność nie musi przecież oznaczać odrzucenia własnej tożsamości przez gospodarza. Bo inaczej sami w końcu uwierzymy w wyższość wytworów zagranicznych kultur i zaczniemy je stawiać ponad własne.

Podróżując między tymi dwiema metropoliami na W przez ostatnie pół dekady zauważyłam też pewną prawidłowość. Otóż w Warszawie knajpy często tworzą ludzie powracający z zagranicy, którzy podpatrują tam różne nowinki i postanawiają je przenieść na grunt polski – często jeden do jednego. Następnie idee te dojrzewają na stołecznym podwórku, zakwitają kwiatem lokalnej bohemy, przeżywają oblężenie kolejnych fal bywalskich i ciekawskich, a dopiero potem mają szansę uzyskać nowe życie „na prowincji”. Nawet jeśli pewne pomysły na lokale rozrywkowe powstają w pierwszej kolejności poza stolicą, często nie mają szansy stać się modne. Mamy we Wrocławiu niezwykły nasyp Bogusławskiego. Coś czuję, że jak tylko Warszawa wpadnie na pomysł zagospodarowania ("zaklubowania" i "zarestauracyjnienia") swoich nasypów kolejowych, Wrocławianie spojrzą na własny przychylniejszym okiem. A przecież już teraz jest tam wiele wartych odwiedzenia lokali. Barowe barki w mieście stu mostów istnieją od kilku dobrych lat, a dopiero w tym jedna z nich stała się obowiązkowym miejscem spotkań i meldowania się (zgaduję, że dzięki niezwykłej ich popularności w obecnej i byłej stolicy). Tak „wogle” (po tym słowie łatwo poznać mieszkańców Dolnego Śląska;)) to dobrze, że dzieje się na wspaniałej wrocławskiej Wyspie Słodowej. Oby jej rozwój nie poszedł w kierunku instytucjonalizacji (a przecież były takie plany), a inni będą nam jej zazdrościć. Bądźmy z dumni ze swoich osobliwości, nawet jeśli inni nie chcą bądź nie potrafią ich od nas zgapić.

Dlatego też zdecydowanie wolę stare wrocławskie puby i klubogalerie od nowo powstających kopii lub silnych inspiracji lokali stołecznych. Pewnie wszystko z nimi w porządku i rozumiem, że tak duże miasto jak Wrocław powinno mieć urozmaiconą ofertę rozrywkową, ale takich mam na co dzień po kokardę w Warszawie. Autorskie trasy wycieczkowe po stolicy opracowane dla moich przyjaciół z Wrocławia różnią się od siebie w zależności od znajomości miasta zwiedzających, pogody, pory roku i dnia itd. Ale łączy je jedno – skupiają się na wyjątkowości Warszawy, są zbiorem perełek, dzięki odnalezieniu których ja sama polubiłam to miasto. We Wrocławiu chcę się czuć jak w domu, nawet jeśli oznacza to każdorazowe rozczarowanie, że po godzinie 5 rano, nie ma się tam gdzie bawić.

Następna wizyta w stolicy Dolnego Śląska nie odbędzie się jednak tradycyjnie szlakiem kultowych barów (od mojej ulubionej Szajby poczynając; i tam nie raz kończąc), ale zabytków i pomników historii. Nie zdziwcie się, jak mnie spotkacie z aparatem na kliszę i papierową mapą. Dlaczego? Nie wiedzieć czemu, wstydzimy się zwiedzać własne miasta. Są tacy, którzy zwiedzają świat, a nigdy nie byli na Mazurach, Kaszubach czy nad Soliną. Czy we Wrocławiu (sic!). Nikt inny, tylko my sami wmawiamy sobie poczucie gorszości i pielęgnujemy kompleksy. A ja jestem dumna, że pochodzę z Wrocławia i nigdy nie przestanę się nim zachwycać. Dobrze dawkowana rozłąką wyraźnie służy każdej relacji.

***

A city beginning with 'W' (5th anniversary of moving to Warsaw)

Since I live in Warsaw I assumed that my reference period starts on March 15 – on a day when I moved here from my hometown. While you prepare your action plan for the next 365 days in January (or a list of NewYear’s resolutions which I give a miss), I think about mine 10 weeks later, usually during preparations for the annual anniversary party for my friends (it became a tradition and every year it has its leitmotiv – connected with Warsaw and its peculiarities, of course a funny one). This date is of course conventional. As many things, which we sometimes forget about - ideal weight, relationships with others, definition of happiness. Or the fact that I am writing this anniversary column in the last days of August.

Each city I had a chance to live in had its own rhythm and pace of life, specific habits, unwritten rules, communication channels and codes. It is no different in case of the Polish capital. Let us take the Warsaw Uprising for example. For obvious reasons, over the years only the capital celebrated another anniversary of its outbreak. This has changed recently, probably, thanks to (among other things) a non-commercial project to promote this event - a short movie "There is a city".

Currently, every year on August 1 sirens are calling for a minute of silence in honor of the Uprising also in other Polish cities; and on Facebook sparks a discussion about the underlying purpose of this rebellion. One may multiply accusations against leaders of the Uprising, its opponents are indeed quite right. Of course, it is clearly mythologized, and the deaths of around 200,000 people is approached from a distance (quite right was the author of the following words: “A single death is a tragedy; a million deaths is a statistic."; although I do not want to mention his name here). Let me remind you, however, that of all the Polish uprisings - which were more or less likely to be successful - only one ended with victory. There will be some who have an opinion, even though they are unable to place this event on the Polish history’s timeline, not to mention knowing its causes, course and consequences.

I read about the Warsaw Uprising, to deepen the elementary school knowledge, after my first W-hour in 2010, which for me was almost magical. Unlike the usual celebrations of laying flowers at the monuments by few veterans or state officials, this event involves participation of almost the entire city. It really does make an enormous impression. Thanks to the specific need of giving symbolic meaning to certain things and events, the capital’s residents build an unique bond around the date of August 1, believing that they live in a place where recently something very important has happened, something that should be remembered and honored. Similarly, I plunged in historical publications, when it turned out that one of my apartments here was located in the former Warsaw Ghetto. Until then I did not realize just how huge it was! In Wroclaw - including the district where I grew up - you can find bullet holes in the buildings that survived the World War II. In Warsaw – almost completely destroyed by Germans (80-90% of the buildings) - instead, on almost every corner there are commemorative plaques, decorated with wreaths and candles. Yes, one may get used to any landscape (living in Athens I could not get over the Athenians’ indifference to all the ravishing ancient structures!), but we get much more information from a memorial board describing subject of commemoration than from an anonymous, silent architecture. And with a bigger knowledge on such a subject come the greater awareness and commitment.

It seems to me that celebration of the anniversary of the Warsaw Uprising have made me so impressed by the way it went beyond the everyday life in Wroclaw, where I grew up. The reality – sadly I must admit - for years detached from a national identity. Never before I have experienced such feelings in my city, although undoubtedly it has its beautiful history. Looking at it from a distance, it's probably because instead of nurturing Wroclaw’s traditions, we focus on its multiculturalism, internationality. We are taught to be proud of the fact that it is becoming more and more similar to any other world capitals (which means less and less Polish). As a result, instead of shining our own unique light, we hide it under a bushel and we bring to the table what we think appeals more to visitors. But hospitality does not necessarily mean rejecting host's own identity. Because otherwise at the end of the day we start to believe in the superiority of foreign cultures and put them over our own.

Traveling between these two metropolises during the last half of the decade I have noticed a pattern. Well, in Warsaw new spots are often created by people who returned from abroad and want to share with the fellow countrymen whatever interesting they found - often in a one-to-one manner. Such news have to mature on the capital ground - they bloom with a flower of the local bohemia, then experience a siege of frequent visitors/barflies and the curious ones, and only afterwards they can get a new life somewhere else. Even if some entertainment business ideas arise outside the capital first, they often do not have a chance to become a must-go-to. In Wroclaw we have unusual Bogusławski’s embankment. Something tells me that as soon as Warsaw comes up with an idea how to use its embankments (we are talking about opening new clubs and restaurants) citizens of Wroclaw will look at their own with a kind glance. But right now there are already some nice places to go to. Bars at the river barges already existed in the City of the Hundred Bridges for some years now, and only this summer one of them became a mandatory meeting place (I'm guessing, thanks to their extraordinary popularity in the present and former Polish capitals). By the way, I am delighted to hear that there are some incentives going on the Wroclaw’s magnificent Słodowa Island (Malt Island). May its development not go in the wrong direction (e.g. institutionalization, and yet there were such plans) and others will envy us. Let us be proud of our peculiarities, even if others do not want to or can not copy them from us.

Therefore, I prefer the old Wroclaw pubs and night clubs over the emerging copies (or “strong inspirations”) of the capital places. Probably everything is fine with them. I also understand that such a large city like Wroclaw must offer a wide range of entertainment, but I have the “capital clubs” in abundance in the capital. The original tours around the capital which I prepare for my friends from Wroclaw differ depending on their knowledge of the city, weather, season, time of the day, etc. But they all have one thing in common – they focus on the uniqueness of Warsaw, they are a set of pearls which I found while wandering around the city and who got me fond of this place. In Wroclaw I want to feel like home, even if it means being disappointed every time that after 5 a.m. there are no reasonable places for the afterparty.

Next visit in the capital of Lower Silesia will not lead, however, through the traditional trail of iconic bars (that begins at my favorite Szajba, and ends there on many occasions), but architectural and historical monuments. Do not be surprised when you meet me somewhere in the city with an old camera and a paper map. Why? Due to unknown reasons we are ashamed to explore our own cities. Some of our compatriots travel around the world but they have never been to the Mazury region, Kaszuby or by the Lake Solina. Or to Wroclaw (sic!). It is us who tell ourselves a sense of worseness and who nurture complexes. And I am proud that I come from Wroclaw and I will never cease to admire it. Apparently, well dosed separation is good for every relationship.

1 komentarze

, by Katarzyna Owsianko

Pages

Trawa jest zawsze bardziej zielona po drugiej stronie płotu / The grass is always greener (on the other side of the fence)

Sztuczne raje [Artificial Paradises]

Artificial paradises

Miasto na "W" (5. rocznica przeprowadzki do Warszawy) / A city beginning with 'W' (5th anniversary of moving to Warsaw)

Polecany post

"Kot w pustym mieszkaniu"

The Ket

recent posts

Follow Ket on Instagram

Blog Archive

Search in this blog

Popular Posts

Pages

Trawa jest zawsze bardziej zielona po drugiej stronie płotu / The grass is always greener (on the other side of the fence)

Sztuczne raje [Artificial Paradises]

Artificial paradises

Miasto na "W" (5. rocznica przeprowadzki do Warszawy) / A city beginning with 'W' (5th anniversary of moving to Warsaw)

Polecany post

"Kot w pustym mieszkaniu"

The Ket

recent posts

Follow Ket on Instagram

Blog Archive

Search in this blog

Subskrybuj Keta

Popular Posts

Subscribe

Labels