Half Ket Half Amazing

7x100 słów na 7. rocznicę przeprowadzki do Warszawy

Słyszeliście kiedyś o konkursie na historię o własnym mieście, którą trzeba zamknąć w 100 słowach? Po raz pierwszy urządzono go w Santiago, w Chile w 2001 roku i od tego czasu „Santiago en 100 palabras” stał się najbardziej prestiżowym konkursem literackim w kraju. Do Europy idea ta dotarła raptem 3 lata temu, a w tym roku odbyła się pierwsza polska edycja tego wydarzenia: „Warszawa w 100 słowach”. Podsunęło mi to pomysł, żeby tradycyjny tekst na rocznicę przeprowadzki z Wrocławia do Warszawy napisać właśnie w takiej formie. Et voilà! Oto 7 (nie dość, że krótkich, to jeszcze o ponad pół roku spóźnionych ;p) historii na 7. rocznicę mojego romansu z Warszawą (tak, nadal romansujemy, nie wiadomo jeszcze, co z tego będzie ;)).

Ze wszystkimi pracami wyróżnionymi w konkursie „Warszawa w 100 słowach” można się zapoznać – do czego gorąco zachęcam - tutaj: http://warsaw.in100words.eu/sites/in100words.eu/files/book/warsaw-100-words/2017/warszawaw100_3103.pdf .

[Stałym czytelnikom wyjaśnię, że widoczny w tekstach liryzm i wyższy niż zwykle poziom intymności, to wyraz tęsknoty za twórczością AcrossTheInside. Nazwijmy to literacką zaczepką, bo mam nadzieję, że mimo braku aktywności w ostatnim czasie, na wrocławską edycję konkursu* coś napisze…]

*Oby powstała! Sto słów o mieście stu mostów – może ktoś wymieni po prostu ich nazwy?:)

"Jakie jakiego początki"

Czy łatwo jest o czymś opowiedzieć mając do dyspozycji sto słów? Jak zdecydować, o czym opowiedzieć?

Z początku wydało mi się to zadaniem karkołomnym, po kilku próbach uznałam, że mogłabym się w tak krótkiej formie wypowiedzi rozlubować. Mimo, że jestem gadułą i bardziej od słuchania swego głosu lubię tylko patrzeć na niespokojne rzędy niespokojnych słów, które wydostają się spod niespokojnych palców.

Istotą życia zdaje się być poszukiwanie, by tak rzec - odnajdywanie się w nieustannie zmieniających się okolicznościach. Może więc zamiast na – najzgrabniejszych nawet – stwierdzeniach warto skupić się na - najwłaściwiej postawionych - pytaniach? Od czego by tu zacząć…?

***

"Quaero Ergo Sum?"

Jak sobie radzić z uczuciem wyobcowania, nieprzystosowania do dzisiejszych czasów?

Czy wypada zaproponować nieznajomemu rozmowę o samotności egzystencjalnej?

Jak dobrze o sobie myśleć, gdy z braku chirurgiczno-estetycznych interwencji trafiamy na margines kanonu urody?

Dlaczego tak wielu pragnie być playboyami i topmodelkami, a tak niewielu naukowcami?

Jak nie porównywać się do innych?

Czy pragnienie życia poza mediami społecznościowymi to już kliniczny przypadek dziwactwa?

Do kogo zaadresować skargę, gdy euforyczna chemia przemieni się w kaustyczną miłość?

Jakie znaczenie dla rozwoju osobowości mają kontekst geograficzny i historyczny?

Jaka bym była, gdybym nigdy nie spróbowała Warszawy?

Skąd mam wiedzieć, czy stawiam właściwe pytania?

***

"Jak zakochać się w Warszawie"

Witaj, nieznajomy mieszkańcu Warszawy! Myślałam o Tobie dzisiaj. Ja też pochodzę z innego miasta i też czasem za nim tęsknię. Nie ma nic złego w nostalgii. Ale przecież codziennie podejmujemy decyzję, żeby tu zostać. Tak, to kwestia decyzji! Podobnie jak szczęście. Zrób DZISIAJ coś, co od dawna odkładasz na mityczne JUTRO. Idź. Zadzwoń. Przeczytaj. Zobacz. Przeżyj. Wyznaj. Nie okradaj sam siebie z czasu. Jesteś ważny. Warszawa trochę zmienia Ciebie, ale i Ty trochę Warszawę. Zakochaj się najpierw w sobie, a miłość do niej przyjdzie sama. Pamiętaj, nie tylko Ty czujesz się tu czasem samotny. Może stoję obok, kiedy to czytasz?

***

"Siedem po ósmej"

Jak zwykle to ja czekałam na Olgę. Po drodze złapał mnie deszcz – co z tego, że letni i przelotny, skoro moje włosy były zrujnowane. Słowo „fryzura” byłoby raczej nadużyciem w odniesieniu do prostowania samych końcówek z jedną nogą w drzwiach, ale nawet po tym uczesaniu nie było już śladu. Było siedem po ósmej. Siedziałam przy barze, czekając na jej standardową wiadomość: „spoznie sie, przepr,,”, na którą ja odpiszę: „Już się spóźniłaś. Biorę Old Fashioned”. Normalnie by marudziła, że jest zbyt wytrwany, ale przecież nieobecni nie mają głosu. A tylko tutaj w całej Warszawie dało się to w ogóle pić.

***

"Ja, Ona i On"

Dlaczego o to pytasz? Nagle przeszkadza Ci On?

Tak, jesteś teraz ważniejsza, ale Wrocław to mój dom…

Gdy jestem z Tobą, tęsknię do Niego. Będąc z nim marzę o Tobie.

Warszawo, nie krzycz, dość tego! Mówię szczerze, czy źle robię?

Czuję się jak zdrajca, gdy zaczynam Cię kochać. Lecz żeby zabić tę miłość, musiałabym uciec i zacząć całkiem od nowa. Jesteście tak różni i chcę Was oboje! On jest jak tlen, Ty jak woda sodowa.

Na myśl, że trzeba by wybrać, szlocham i uczuć swych się wstydzę. Oboje Was… i zarazem…

***

"MizoPhonia"

W poniedziałki wstaję lewą nogą i sunę przez miasto jak burza gradowa, by jak najszybciej zamoczyć usta w czarnej kawie.

Autobus zapchany, relaksuję się wspomnieniem niedzieli z książką na PolMoku, kierowca szarpie, dopiero Wileński, w tle cebulowo-buraczany „koncert polifoniczny”.

Rozszarpuję oczyma wyobraźni źródła jazgotu, który uporczywie przebija się przez moje „Nessun dorma” na słuchawkach.

Stoimy.

Znajomi mówią, że stałam się bardziej cyniczna, że moja energia wszędzie konstytuuje lożę szyderców.

A czy to moja wina, że nic mnie tak nie irytuje, jak ludzka głupota?

Wielu się dzisiaj wydaje, że w dobrym guście jest napieprzać w komunikacji miejskiej przez telefon.

Abominacja.

***

"Nie czekaj"

Czekasz gotowa. Puszysz się z dumy. Muzea, teatry, pomniki pamięci, parki, pałace, kościoły, cmentarze, Wisła, skarpa, aleje, Kopernik. Ale nikt na Ciebie nie patrzy. Szybko. SZYBKO! Krótsze zdania. Mniej złożone. Więcej obrazków – wracamy do korzeni. Lewą stroną ruchomych schodów szybciej w dół i w górę. Jedzenie w pudełkach. Same nagłówki. Wszędzie jesteśmy jedną nogą. Na wszystko zerkamy jednym okiem. Drugie jest zawsze na ekranie. Oszczędzamy czas, żeby dłużej patrzeć na innych ludzi. W telefonach, serialach. Nie na Ciebie. Marzymy, by być kimś innym. Gdzieś indziej. Jesteś przeżytkiem, przyszłość jest wirtualna. Minuta raz w roku pierwszego sierpnia Ci nie wystarczy?

***

No komentarze

, by Katarzyna Owsianko

change

18 kropli goryczy (18 Drops of Bitterness)

*Scroll down for the English version*

Mam dość. Sytuacja polityczna w Polsce jest dramatyczna. Odpływamy od demokracji w kierunku dyktatury i państwa wyznaniowego. Mam wrażenie, że ktoś ze mnie jawnie drwi, depcze moją godność i doskonale się przy tym bawi. Mi nie jest już do śmiechu. Nie można dłużej udawać, że nic złego się nie dzieje. Ani z pobłażaniem machać na to ręką. Wzięłam udział w strajku w poniedziałek 3 października ("Czarny Protest"), żeby wyrazić swój sprzeciw przeciwko całokształtowi rządów PIS. Czara goryczy się przelała. Czego mam dość?

(1) Nieodpowiedzialnej polityki wewnętrznej i zagranicznej niekompetentnych karłów moralnych.

Jeśli nie zgadzacie się z punktem pierwszym, dalej czytacie na własną odpowiedzialność, bo będzie dosadniej.

(2) Hipokryzji i podwójnej komunikacji.

Zarzucania opozycji tego, co PIS sam robi. Manipulowania prawdą i wyrywania zdań z kontekstu. Mówienia o wstawaniu z kolan i nawoływania do spędzania wolnego czasu na klęczniku. Postulat bezwzględnej ochrony płodu wynikający z religijnego przekonania o "świętości" życia mógłby zasługiwać na szacunek (niekoniecznie akceptację), gdyby ortodoksyjni zwolennicy PIS-u z równym szacunkiem odnosili się do ludzi z krwi i kości o innych niż oni poglądach.

(3) Stawiania na piedestał cierpienia.

Wywoływania poczucia winy i nawoływania do pokuty. Napiętnowania radości życia. Babrania się w najgorszej przeszłości i snucia najczarniejszych wizji przyszłości.

(4) Zarządzania przez strach.

Najłatwiej jest zjednać sobie tłum wskazując na istnienie (choćby enigmatycznego) Wroga, przed którym ciżbę może obronić jedynie Wroga Wskazujący. Ktoś powiedział kiedyś, że nie ma skuteczniejszego narzędzia trzymania za mordę niż strach. Po raz kolejny przekonujemy się, jakie to strasznie prawdziwe.

(5) Mieszania religii w sprawy państwowe.

Szanuję to, że niektórzy ludzie mają potrzebę wierzyć. Nie zgadzam się jednak na to, żeby narzucali innym swoje poglądy i przy użyciu instrumentów prawnych ingerowali w tak indywidualną kwestię, jaką jest wiara jednostki (lub jej brak). Może niektórych zszokuje ten fakt (głównie tych, którzy wypierają ze świadomości, że otaczająca ich rzeczywistość, niezależnie od ich woli, się zmienia), ale większość Polaków nie jest katolikami. Pierwsze sakramenty przyjmuje pod naciskiem rodziców, którzy nie chcą narażać dzieci na ostracyzm społeczny, kolejne jako wymóg do zawarcia w przyszłości ślubu kościelnego (nie, nie po to, żeby ślubować w obliczu boga – dla białej sukienki i marszu na organach). Wierzenie i niepraktykowanie to nie jest katolicyzm, co najwyżej jakaś bliżej nieokreślona forma chrześcijaństwa. Nie zgadzam się na rządy żadnej religii, zwłaszcza takiej, której podstawowe zasady podważają sami wyznawcy.

(6) Mowy i polityki nienawiści.

Jeśli tak właśnie każe postępować religia głoszona i narzucana przez PIS, to nie powinni straszyć Polaków islamem, bo wyznawcy tych dwóch religii mają ze sobą dużo więcej wspólnego niż im się wydaje. Mam dość obrażania mnie za to, że mam poglądy odbiegające od „jedynej słusznej linii partii”. Obrzucania się błotem przez zwolenników odmiennych opcji politycznych zamiast merytorycznej dyskusji i zaakceptowania faktu, że być może nigdy się nawzajem nie przekonają do swoich racji. Zwłaszcza, że to potyczka między tym, co jedni myślą a w co drudzy wierzą - nierozwiązywalna.

(7) Nacjonalizmu.

Rozumiem, że tożsamość narodowa jest wypełnieniem potrzeby przynależności. Nigdzie nie jest jednak napisane, że aby kochać własny naród, trzeba gardzić wszystkimi innymi. Ani że kolejną z potrzeb sklasyfikowanych przez Maslowa, potrzebę uznania, można osiągnąć tylko przemocą.

(8) Decyzji motywowanych kompleksami i niskim poczuciem własnej wartości.

PIS mówi, że Polska ma być wielka? Świetnie. Z zapartym tchem czekam na dowody na ich strategicznie, długoterminowe myślenie i branie pod uwagę interesów geopolitycznych. Na budowanie silnej pozycji czynem, a nie słowem (poniżającym innych). Bo to, co robi w tej chwili, to prosta droga do (kolejnej) zagranicznej interwencji. Gołymi pięściami można wygrać na podwórku. Polityka międzynarodowa wymaga innego kalibru broni. W konsekwencji prowadzonych aktualnie działań Polska nie będzie rosła, tylko puchła - od postępującego rozkładu.

(9) Infantylnych wytłumaczeń.

I naiwnej wiary w nie. Głupcom się nie dziwię, ale i nie do nich się zwracam. Oni wyobrażają sobie chyba, że na Wiejskiej stoi wypełniony po brzegi skarbiec, z którego żadna dotychczasowa władza nie chciała nic dawać biednym obywatelom. I dopiero jak przyszedł dobry PIS, to zaczął się dzielić majątkiem z Polakami. Ani słowa o obligacjach, rujnowaniu systemu emerytalnego, o tym jak uderzają nas po kieszeniach podatki, którymi obciążane są największe korporacje i instytucje finansowe. Może im to bez różnicy, bo i tak funkcjonują gdzieś między MOPS-em, parafią a szarą strefą, nie martwiąc się nawet o własne potomstwo i smakując się wyjątkowo we wszystkim tym, co mówi im władza, tylko dlatego, że chcą to usłyszeć. Ale nie chcę, żeby tacy ludzie decydowali o moim życiu.

(10) Bicia piany.

Usprawiedliwiania niewłaściwego postępowania tym, że inni też tak robili w przeszłości. Nie można by tak zrobić dla kraju czegoś dobrego MIMO TEGO, że ktoś wcześniej tego zaniechał? Mam dość przerzucania się nic niewnoszącymi argumentami i „mniejszego zła”. To się musi wreszcie skończyć.

(11) Bezkarności winnych.

I bierności pokrzywdzonych. Tu nie ma co czekać na karmę ani rozliczenie przez historię. Wielka szkoda, że nie mamy opozycji z prawdziwego zdarzenia. Zgłaszane przez nich wyrazy oburzenia nie są właściwym środkiem do walki z fanatyzmem. Dobrze, że chociaż sprawdza się stare powiedzenie, że gdzie diabeł nie może (tak, tak, już słyszę te: „no właśnie, właśnie! To robota diabła!”), tam babę pośle.

(12) Ignorancji.

Nie ma usprawiedliwienia dla braku wiedzy. Jeśli kogoś szokuje fakt, że za zasłoną dymną gorących i burzących krew w żyłach tematów rząd wprowadza szereg innych niekorzystnych rozwiązań (choćby CETA), to, za przeproszeniem, w dupie był i gówno widział. Oby mniej religijna część społeczeństwa sprawiła, że PIS się na tym wzniecaniu pożarów sparzy.

(13) Filozofów, którzy swoją wiedzę opierają na nagłówkach, nie czyniąc najmniejszych starań o jej pogłębienie. Rozumiem, że takie życie po łebkach daje im więcej czasu na jakieś bezwartościowe „rytuały” (telewizję, trolling internetowy, nałogi), ale apeluję o jedno – niech się w takim razie publicznie swoimi upośledzeniami myślowymi nie dzielą.

(14) Naiwności.

Zamykanie oczu na realne problemy stawia czyniących tak w jednym rzędzie z małymi dziećmi, które wierzą, że nie widać ich po zamknięciu oczu. Jak głęboko PIS musi zaingerować w życie zwykłego obywatela, żeby zaczęło mu to przeszkadzać? Jak wiele wolności da sobie odebrać za 500 zł i obietnicę życia wiecznego za nienawiść wobec niewiernych? Mi nie jest wszystko jedno i widzę różnicę między życiem a egzystencją. Patrzę dalej niż na koniec własnego nosa i czubki odświętnych lakierków – na przyszłość kolejnych pokoleń i tego kraju. I to, bardziej niż koszulka „Smoleńsk ’44 pamiętamy”, jest dla mnie patriotyzm.

(15) Demoralizacji.

Nie wierzę w pozytywne efekty systemu, w którym uczciwie pracującym obywatelom każe się płacić podatki, a niepracujących obdarowuje się kolejnymi zasiłkami. Nie każdemu należy się po równo. Nagradzanie ambitnych i pracowitych w taki sam sposób jak miernych i leniwych, tych pierwszych zniechęci do dalszych wysiłków, a tych drugich uczyni wiecznymi nierobami i cwaniakami (żeby im ta kiełbasa wyborcza nie stanęła w gardle).

(16) Braku wyobraźni.

Nie ma cienia wątpliwości, że osoby opowiadające się za rozwiązaniami radykalnymi, nie potrafią sobie wyobrazić siebie lub członków najbliższej rodziny w obliczu prawdziwego dylematu – od konsekwencji za prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu po aborcję czy karę śmierci. Abstrakcyjny twór, jakim jest naród, nijak się ma do jednostkowych dramatów.

(17) Braku szacunku.

Ludzie nie potrafią dyskutować. Zamiast przedstawiać argumenty przemawiające za własną racją, obrzucają się obelgami ad personam. W ich świecie nie ma miejsca na inne światopoglądy. Jak ktoś ma inne zdanie na określony temat niż my, to zakładamy, że nie posiada wszystkich danych. Gdy mu je przekażemy, a on nadal upiera się przy swoim zdaniu, uznajemy go za debila. Serio?

(18) Uproszczeń.

Że jak coś nie jest lewicowe, to jest prawicowe. Że jak jesteś za PIS-em, to jesteś dobrym człowiekiem. Że jak nie jesteś za PIS-em, to będziesz się smażył w piekle. Że jak jesteś za ustawą antyaborcyjną, to w każdej innej kwestii masz takie same poglądy jak Pawłowicz. Że jak jesteś przeciwko, to marzysz o zabijaniu płodów. Że jak dajesz wyraz oburzeniu w jednej szczególnie nurtującej cię kwestii, to zasługujesz na szyderę, bo na pewno nie masz pojęcia o innych. Że twój udział w manifestacji lub zmiana zdjęcia profilowego nie wpłynie bezpośrednio na działanie rządu. Należy (chociaż próbować) zrozumieć, że świat nie jest tylko czarny albo tylko biały. Z mózgiem jest jak z mięśniem – u tych, którzy go nie używają, zanika.

Rys. Marek Raczkowski

Czarny Protest i manifestacje w licznych miastach Polski udowodnił, że nie tylko ja jestem wku*wiona. Cieszę się, że osoby dotąd milczące zaczynają zabierać głos. Mam nadzieję, że niezdecydowani, widząc skalę protestu, odważą się na zajęcie stanowiska w sprawie. Nie wiem, jak inni, ale ja nie lubię być traktowana jak idiota. Oby ten wspólny gniew i niezgoda na urąganie ludzkiej godności przełożyły się na chęć działania.

Bo tego właśnie wymaga powstrzymanie rozwoju nacjonalizmu i dezintegracji struktur demokratycznych - działania. Można powiedzieć, że gdyby przeciwnicy skrajnej prawicy skorzystali ze swojego obywatelskiego prawa do wyboru władz państwowych, to może teraz nie musieliby wychodzić na ulice. Ale każdy ma prawo do popełniania błędów, a tylko głupi człowiek się na nich nie uczy. A dzisiaj nawet tak błahy gest jak zmiana zdjęcia profilowego czy udostępnianie politycznych treści w mediach społecznościowych wymaga pewnej odwagi (przynajmniej w przypadku jednostek świadomych swoich działań, dla których nie jest to wyłącznie forma konformizmu i uleganie aktualnie panującym trendom). Przy aktualnym stanie polaryzacji społeczeństwa, na porządku dziennym są burzliwe wymiany zdań, wyzwisk oraz wyrzucanie się z grona znajomych. Choćby z tego powodu zniechęcanie do takiej formy protestu, jako niewystarczającej, jest niesłuszne. Czasy Internetu przyniosły nam całe rzesze ludzi, którzy potrafią tylko krytykować zachowania innych, oceniać ich wartość, a sami są niezdolni do tworzenia. Oczywiście dobrze by było, gdyby obywatelska aktywność nie kończyła się na tym symbolicznym geście. Ale najważniejszy jest pierwszy krok, nawet mały, potem wypadki nabierają zupełnie innego charakteru i tempa.

Trudno uwierzyć, jak szybko historia zatacza koło. Wychodzę dzisiaj na ulicę, żeby wyrazić swój protest przeciwko działaniom rządu - tak jak robili to nasi rodzice i jak uczono nas na lekcjach historii współczesnej. 3 października byłam na Placu Zamkowym – to nie pierwsza i nie ostatnia manifestacja, w której wezmę udział, bo zmiana aktualnego stanu rzeczy jest konieczna. Europa stoi w obliczu poważnego kryzysu. Struktury, które zostały stworzone po II wojnie światowej do, upraszczając, zapobieżenia kolejnym konfliktom zbrojnym na tym obszarze, przestają być wydolne. Ludzie zepsuci dobrobytem, zapominają o ideach. Demokracja dojrzewa i przyjmuje niepokojącą formę, w której inteligencja (i nie jest to pojęcie tożsame z posiadaniem tytułu naukowego) usuwa się z życia politycznego, a do głosu dochodzą i nabierają apetytu na partycypację we władzy ludzie niewykształceni, niekompetentni i niepotrafiący wyjść ponad własny punkt widzenia i interes. Narastające napięcia wewnątrz Unii Europejskiej oraz naciski na nią z zewnątrz, z pewnością będą brzemienne w skutkach, o czym przekonamy się być może już w najbliższej przyszłości. Przeraża mnie myśl, że wtedy na czele naszego skłóconego ze wszystkimi kraju nadal będzie stał owładnięty chęcią zemsty szaleniec z sobie podobnym entouragem. Ma on rację mówiąc, że działa z mandatu narodu – może wdrażać w życie wytwory swojego chorego umysłu zarówno dzięki tym, którzy oddali na niego głos, jak i wszystkim przeciwnikom skrajnej prawicy, którzy nie głosowali, bo „nie interesują się polityką”, „bo polityka ich nie dotyczy”. Należy mu jednak pokazać, że myli się co do tego, że będąc w posiadaniu tego mandatu, wolno mu wszystko i bezkarnie. Błagam, nie udowadniajmy, że wolność i demokracja to wartości, do których jeszcze nie dojrzeliśmy i z którymi nie potrafimy się obchodzić.

***

18 Drops of Bitterness

I've had enough. The political situation in Poland is dramatic. We have been drifting away from democracy towards dictatorship and religious state. I have the impression that someone is openly mocking me, trampling my dignity and enjoys it a lot. I don’t feel very funny about it. One can no longer pretend that nothing bad is really going on. Nor way aside. I took part in strike on October 3, 2016 (the „Black Protest”) to express my opposition to the rules of Prawo i Sprawiedliwość (“PIS”). My cup of bitterness is overflowing. What am I fed up with?

(1) Irresponsible domestic and foreign policy pursued by incompetent moral dwarfs.

If you do not agree with the first point, you continue reading at your own risk, because I will put my discontent even more bluntly hereinafter.

(2) Hypocrisy and double communication.

I am fed up with accusing the opposition of what PIS is actually doing. Manipulating the truth and taking things out of context. Speaking about standing up from nation’s knees while encouraging people to spend free time on a prie-dieu. The postulate of absolute protection of a fetus, resulting from a religious belief in the “sanctity of life”, could deserve respect (not necessarily approval), if PIS and its orthodox followers treated the people of flesh and blood representing different views with equal respect.

(3) Putting suffering on a pedestal.

I have had enough of inducing guilt, and exhorting for repentance. Stigmatizing joy and pleasure as sinful. Digging in the darkest past and spinning only black scenarios for the future.

(4) Management by fear.

The easiest way to manage the crowd is to identify an enemy (even if enigmatic) and convince the people that you are the only force that can protect them from that enemy. Someone once said that there is no better managing tool than fear. Once again it turns about to be terribly true.

(5) Binding Religion and Politics.

I respect the fact that some people have a need to believe. I disagree, however, that they are allowed to impose their ideas on others and, using legal instruments, interfere in such a personal issue, as one’s faith (or lack of it). It may come as a shock to some (mainly those who deny the fact that the reality around them is changing, regardless of their will), but the majority of Poles are not Catholics. The first sacraments they take under the pressure of parents who do not want to expose their children to social ostracism, and the following only to be able to take a church wedding in the future (no, not to vow in front of god - to have a white dresses and a wedding march). A non-practicing believer is some kind of Christian but not Catholic, but. I do not agree on the rule of any religion, especially of one which basic principles are undermined by its own followers.

(6) Hate Speech and Politics of Hatred.

If these are the postulates of the religion preached and enforced by PIS, this party should not threaten Poles with Islam, because maybe the followers of both these religions have a lot more in common than they think. I'm fed up with being offended for having views that differ from "the only legitimate” opinion of the ruling party; with the supporters of different political options throwing mud at each other rather than having a substantive discussion and accepting the fact that they may never get to convince the others to own position. Especially since this is a clash between what some people think and what others believe in - hence unsolvable.

(7) Nationalism.

I understand that national identity may be the fulfillment of the belongingness need. However, it is nowhere written that to love your own people, you must despise all others. Or that the need for esteem, as classified in the Maslow's hierarchy of needs, can only be achieved by violence.

(8) Complexes and low self-esteem-based decision-making.

PIS says that Poland ought to be great? Excellent! I hold my breath waiting for the evidence of their strategic, long-term thinking and consideration for our geopolitical interests. To see them building a strong position in deeds, not words (degrading others). Because what they are doing at the moment, is a simple way to (the next) foreign intervention. Bare fists can win in the yard. International politics requires different weapon. What has been done until now, does not make Poland grow but swell - from progressive rot.

(9) Infantile excuses.

And naive faith in them. I’m not surprised at the fools, hence I’m not addressing my words at them. I guess they imagine that there’s a huge treasury at Wiejska Street (the seat of the Polish Parliament), filled with valuables, which was kept in secret from the poor citizens by the previous governments. And just as “the generous PIS” came, it began to share the wealth with the Poles. Not even a word about bond issue, ruining the pension system, how new taxes charged to the largest corporations and financial institution hit our own pockets. Maybe it makes no difference to them, because they only operate somewhere in between Social Welfare Centers, parish and gray market; they don’t worry about their own offspring and actually like the populistic trash-talk which is served to them. But I do not want such people to decide about my life.

(10) Claptrap.

I’m fed up with justifying improper conduct with an argument that other politicians were also acting like that in the past. Why not do something good for the country DESPITE the fact that someone else has failed to do it before? I'm tired of flipping meaningless arguments and the "lesser evil." It must finally end.

(11) Impunity of the guilty.

And passivity of the wronged. We shall neither wait for karma nor for the history to judge them. It's a shame that we do not have an effective opposition. The indignation they show from time to time is not enough to fight against fanaticism. Fortunately, the old saying once again turns out to be true - where the devil cannot go himself (yes, yes, I already hear this: "Exactly, exactly! This is the work of the devil!"), he sends a woman.

(12) Ignorance.

There is no excuse for lack of knowledge. If someone is shocked by the fact that, behind the smokescreen of the topics arousing much emotions, the government introduces a number of other controversial solutions (e.g. The Comprehensive Economic and Trade Agreement (CETA)), then he knows very little about life. I hope that, thanks to the less religious part of the society, PIS would get its fingers burnt on the fires it sets.

(13) Philosophers who learn solely from the headlines and don’t make any effort to deepen their knowledge. I understand that living life on a lick and a promise gives them more time for some worthless "rituals" (TV, Internet trolling, addictions), but I make this appeal to them - do not share your mental disabilities publicly.

(14) Naivety.

Closing one’s eyes to the real problems makes a person who does so similar to children who hide by closing their eyes, because they think it makes them invisible. How deep PIS has to intervene in the life of an ordinary citizen to actually bother him? How much freedom can be taken away for 500 PLN and a promise of eternal life in return for just hatred of the infidels? I do care and I can tell the difference between “living” and “existing”. I try to see further than the end of nose and the tips of showy patent leather shoes - the future of the next generations and the country. And that is patriotism to me, more than a T-shirt saying: "Smolensk '44, we remember".

(15) Demoralization.

I do not believe in the positive effects of the system, which makes hard-working citizens pay taxes, and offers a wide selection of allowances to the unemployed (and not willing to take up work). Not everyone should be treated equally in terms of benefits. Rewarding ambitious and hard-working in the same way as the mediocre and lazy ones, will discourage the former and make the latter eternal layabouts and scammers (may the pork barrel not get stuck in their throats).

(16) The lack of imagination.

There is no doubt that those who call for radical solutions, cannot imagine themselves or immediate family members facing a real dilemma – from the consequences of driving under the influence to the abortion or the death penalty. “Nation” is an abstract creation completely separate from everyday-life drama.

(17) The lack of respect.

Some people do not know how to discuss. Instead of presenting own arguments, they hurl insults ad personam. They are not capable of accepting the fact that other worldviews exist. If someone has a different opinion on a certain topic, they assume their interlocutor does not have sufficient knowledge in this regard. If they tell him everything they know and he still insists on his opinion, they consider him a moron. Seriously?

(18) Simplification.

I’m fed up with assuming that if something is not left-wing, then it is right-wing. That if you support PIS, then you are a “good man” (Christian deserving salvation). That if you are against PIS, you will burn in hell. That if you support abortion ban, you fully support all the views of Pawłowicz. That is you demand legal abortion, you dream of killing a fetus. That when you choose to comment on one issue that particularly bothers you, people mock you and claim you probably have no idea about the other issues. That taking part in demonstrations or changing the profile picture will not directly affect the actions of the government. One should understand (or at least try) that the world is not just black and white. Mind that brain is like a muscle - if one doesn’t exercise it, it fades.

The Black Protest and demonstrations in many Polish cities showed that I am not the only one pissed off. I am glad to see that more and more people start to speak out against this government. I hope that the hesitating ones, seeing the scale of the protest, would find the courage to make a stand. I do not know how about you, but I don’t like being treated like an idiot. May this anger and disagreement to violation of human dignity turn into a will to act.

Because that's what’s necessary to stop the spread of nationalism and the disintegration of democratic structures - action. One could say that if opponents of the extreme right exercised their civic right to choose the government (ergo voted in elections), they wouldn’t have to take to the streets now. But everyone has the right to make mistakes, and only fools don’t learn from them. Today even such trivial gestures as changing a profile picture or sharing content in social media to support certain political option requires some courage (at least in case of those individuals who are aware of their actions, for whom it is not only a form of conformism and succumbing to current trends). In the current state of social polarization, serious arguments, insulting and unfriending are commonplace. For this reason alone, discouraging this form of protest, as insufficient, appears to be wrong. Information Age brought us the multitude of people who can only criticize the behavior of others, assess its value, hence are unable to create themselves. Naturally, it would be great if civic engagement went beyond such symbolic gestures. But the first step is the most important, even a small one; after that the events can take an unexpected turn.

It's hard to believe how easily the history repeats itself. I am taking to the street today to protest against the actions of the government - as did our parents and as we were taught in the modern history lessons. On October 3, 2016 I took part in the #BlackProtest - nationwide protest against a proposed law that would ban abortion (even in cases of rape and incest) and in vitro. It’s neither the first nor the last manifestation I will participate in, because change the current state of affairs is necessary. Europe is facing a serious crisis. Structures that were created after the World War II to prevent any further armed conflict in the region, cease to be efficient. People spoiled by prosperity forget about ideas. Democracy is developing into an alarming direction - where the intelligence (and this is not synonymous with having an academic degree) abandons political life, leaving the floor to undereducated and incompetent people, unable to go beyond their own perspective and interest. Growing tensions within the European Union and the pressures from the outside, will have far-reaching consequences, to be seen in the near future. It scares me to think that at that time Poland, already set on a collision course with all the neighbouring countries, will still be ruled by a madman obsessed with revenge, and others of his ilk. He is right to say that he acts under the mandate of the people - he can make the products of his sick mind reality both thanks to those who voted for him, and also all opponents of the extreme right, who did not vote, because they were "not interested in politics" or because "politics does not affect them." However, he must be proven wrong if he thinks that having this mandate allows him to do everything he likes with impunity. Please, let us not prove that as a society we are not yet mature enough to understand and handle such values as freedom and democracy.

No komentarze

, by Katarzyna Owsianko

anniversary

Panta rhei - 6. rocznica przeprowadzki do Warszawy / Panta rhei - 6th anniversary of moving to Warsaw

*Scroll down for the English version*

Panta rhei - 6. rocznica przeprowadzki do Warszawy

Odkąd mieszkam w Warszawie, zmieniam adres raz w roku. Tak przynajmniej wynika ze średniej arytmetycznej. Z jednej strony wyjaśnia to, skąd moja rosnąca biegłość w dziedzinie pakowania i coraz lżejsza ręka do wyrzucania starych i/lub niepotrzebnych rzeczy. Z drugiej strony wydaje mi się to wręcz niewiarygodne! Bo są takie dwa mieszkania – na Muranowie i na Powiślu - o których myślę, że spędziłam w nich wieki. Z pozostałymi mam wiele wspomnień, potrafię na zawołanie przenieść się tam i poczuć, jak wtedy, gdy w nich mieszkałam. Widzę podłogę, parapet, widok z okna, restauracje, z których zamawiałam jedzenie, miłe wizyty i niemiłe pożegnania. Dłużej muszę się zastanowić nad numerem piętra, czy nawet mieszkania. Ale dobrze pamiętam pierwszy dzień w każdym z tych miejsc oraz powody, dla których je opuszczałam. Choć kilka lat temu było to dla mnie nie do pomyślenia, wszystko wskazuje na to, że w tym roku zamelduję się w końcu w Warszawie :) Młodzieńcze ideały to piękna rzecz, ale dobra w czasach, kiedy o nasze bezpieczeństwo dbają rodzice. W dorosłym życiu tę rolę pełni pragmatyzm.

„Jedyną rzeczą stałą w życiu jest zmiana”. Frazes. Banał. Cliché. Truizm. Ale choć trudno się z tym stwierdzeniem nie zgodzić, wielu daleko jest do głębokiego zrozumienia i rzeczywistej akceptacji tego przekazu.

Po pierwsze: coś się kończy

W zasadzie wszystko w naszym życiu ma określoną żywotność, termin ważności, ramy czasowe. Tylko niekiedy o tym zapominamy i koniec bywa dla nas ogromnym zaskoczeniem. Przyjmujemy powodzenie za dane RAZ NA ZAWSZE i żywimy przekonanie, że nic NIGDY nie wyzwoli nas z obecnej niedoli. Trudno nam czasem wyrzucić schodzone ulubione buty, zmienić frustrującą pracę czy szkodliwe przyzwyczajenia. A co dopiero, gdy z naszego życia miałby zniknąć obecny w nim od dawna człowiek…

I tak nieraz przez lata trzymamy blisko siebie osoby, które nigdy nie powinny się tam znaleźć (no chyba że ku przestrodze). Mogą to być przyjaźnie od przedszkola albo relacje nowe, przypadkowe, pośrednio wymuszone, które łączy jedno – nie wnoszą nic do Waszego życia albo co gorsza – odbierają Wam siły witalne (nadzieję, wiarę w siebie, optymizm itp.). Potrafimy w nich trwać latami – choćby z przyzwyczajenia, mimo że ustają przesłanki ich nawiązania. Częściej z obawy przed złą opinią kogoś, kto nam do tej pory sprzyjał niż przed samotnością. Wolimy żyć słodkim wyobrażeniem o tym, jak powinno być, niż szczerze się zmierzyć z nieprzyjemną rzeczywistością. Takie relacje i tak zwykle kończą się gwałtownymi wybuchami. Albo rozkładają się powoli pod systematycznym działaniem konfliktogennych czynników. Paradoksalnie niektórym łatwiej jest zareagować na działanie drugiej strony niż samemu podjąć pierwszy krok. W warunkach idealnych, każdy powinien się raz na jakiś czas zastanowić nad bliskimi relacjami, których jest częścią i wygasić te, których czas już minął. Powinien mieć też świadomość, że to samo mogą zrobić inni. Macie prawo się zmieniać w naturalnym procesie rozwoju i pod wpływem unikalnych okoliczności występujących w Waszym życiu. A Waszym znajomym i przyjaciołom ma prawo to przestać odpowiadać. Odrzucanie tych zmian w imię ich komfortu psychicznego może mieć uzasadnienie emocjonalne (choć psychopatologiczne), ale przeczy zasadom zdrowego rozsądku. Fakt jest taki, że ludzie, którzy się nie zmieniają, nie rozwijają się. Constans może być bardzo wygodny i bardzo bezpieczny. Ale czy tylko o to w życiu chodzi?

Nie lubimy pożegnań, bo wpisują się one w instytucję zmiany, której znaczna część z nas po prostu się boi. Nawet jeśli wie, że jest ona nieunikniona. Czy pożegnania są łatwe? To zależy. Z niektórymi rzeczami, stanami i osobnikami rozstajemy się z ulgą, niektóre odejścia nas smucą, czasami próbujemy coś zatrzymać wbrew wszelkim racjom i z własną szkodą – bo nie wyobrażamy sobie życia bez tego. Nie apeluję, żeby z biegu porzucić wszystkie używki, Internet, konsumpcję mięsa i glutenu (inaczej ma się sprawa z toksycznymi relacjami – odstawić bezwzględnie!). Ale odpowiedzcie sobie szczerze, czy naprawdę wszystkie rzeczy (i ludzie), o których myślicie dziś, że są Wam niezbędne do życia, są takimi w rzeczywistości? Zakładając, że nie chodzi Wam o to, aby iść po linii najmniejszego oporu. W ubiegłym roku odstawiałam alkohol, social media i inne sztuczne raje. Nigdy nie miałam się lepiej.

Niestety rozstaniom zwykle nie towarzyszy nic oprócz emocji. A powinno – refleksja nad ich przyczynami i konsekwencjami. Nie musicie długimi godzinami snuć rozważań o samotności egzystencjalnej (jeśli jednak będziecie, zapraszam do dyskusji!). Ale pamiętajcie, że ostatecznie jesteśmy sami. Ta świadomość pomoże Wam nabrać dystansu i oduczyć się traktowania innych jak swoją własność. Niewykluczone, że z czasem nawet najbardziej bliscy Wam dzisiaj ludzie znikną z Waszego życia…

Po drugie: coś się zaczyna

… ale na ich miejsce pojawią się nowi. Nie mówię o zastępowaniu osób niezastąpionych, ani o zamianie 1:1. Każdy ma prawo do żałoby po stracie. Sami decydujecie o jej kształcie i czasie trwania. Ba! Możecie nigdy więcej nie wpuścić nikogo ani w swoje dosłowne, ani w metaforyczne progi! Bo to tylko od Was zależy, możliwości interakcji są niemalże nieograniczone. Więc zamiast biernie czekać aż coś się wydarzy, wyjdźcie z inicjatywą. Nie mówię, że raj czeka na Was tuż za rogiem, ale w domu szczęście Was raczej nie potrąci.

Relacje międzyludzkie są w pewnym sensie jak jazda na rowerze. Większość z Was zaliczyła mniej lub bardziej poważne upadki, zdarte łokcie i kolana, flaki, powyginane szprychy, nawet ukruszone zęby. Ale wsiadała na rower na nowo (lub nowy, jeśli poprzedni nadawał się do kasacji albo padł ofiarą złodziei) i pamiętając o bolesnych doświadczeniach - jechała dalej, co mądrzejsi nawet bardziej ostrożnie. Podobnie jest z pracą czy przeprowadzką. Jak mówią Tajowie – same same but different. Miejcie z tyłu głowy, że Wy też podlegacie procesowi przemiany, nie myślcie więc o jej skutkach, jak o czymś kosmicznie odległym. W międzyczasie przewartościujecie wiele spraw i na koniec dnia sami będziecie kimś innym niż na początku. Może na przykład nauczycie się budować trwalsze relacje, oparte na czymś więcej niż chemia albo matematyka?

Po trzecie: spokój

Pogodzenie się z faktem, że ktoś staje się inny lub coś staje się inne niż dotychczas sprawi, że przestaniecie się sami ze sobą szarpać. Nie oznacza to rezygnacji, ale elastyczność. Macie wpływ na własne życie, na wszystko co się dzieje w Waszym egocentrycznym kręgu. Ale jest on częścią większej całości - otacza go krąg Waszej rodziny, przyjaciół, dalej krąg bloku, szkoły lub miejsca pracy, środowiska, miasta, państwa, kontynentu, Ziemi, wszechświata. I każdy z nich ma swoją dynamikę, która może mieć wpływ na Wasze jestestwo w dowolnej kombinacji i punkcie na osi czasu.

Zacznijcie więc od pozbycia się irracjonalnej obawy przez zmianą, przed tym, co nowe i nad czym nie macie kontroli. O tym, jak sobie radzić ze strachem, w doskonałym wykładzie z cyklu TED opowiada astronauta Chris Hadfield. Gorąco polecam!

Myślenie o zmianach jest fascynujące i do pewnego stopnia potrzebne. Refleksja nad kierunkiem podróży oraz rachunek zysków i strat opóźnia podróż, ale zasadniczo zmienia jej jakość i czyni krok pewniejszym. Ale po niej przychodzi czas na działanie, na wyjście poza dotychczasową strefę komfortu. I daję słowo, że warto. Ubiegły rok przyniósł mi w związku z tym mnóstwo zmian, aktualny zapowiada się jeszcze bardziej intensywnie. Przede mną jeszcze sporo pracy i celów do zrealizowania. Ale patrząc na dotychczasowe osiągnięcia, wierzę, że to kwestia czasu. Jeżeli mówicie, że czegoś chcecie, ale jeszcze tego nie macie, to myślę, że nie chcecie tego wystarczająco bardzo.

Życie to decyzje – postanowienia będące wynikiem dokonania wyboru. Będziecie jeść w nocy - przytyjecie. Upijecie się – będziecie mieć kaca. Złamiecie prawo - będziecie się bać konsekwencji. Kupicie droższe buty - nie kupicie torebki. I tak dalej. Powstrzymywanie się przed dokonaniem wyboru również jest wyborem. Wówczas musicie jednak pogodzić się z faktem, że nurt rzeki niesie Was w sobie tylko znanym kierunku i poddać mu się do końca. Skoro rezygnujecie ze sterowania własnym życiem, darujcie sobie ostentacyjne niezadowolenie; zaakceptujcie fakt, że to już nie od Was zależy, czy, jak, gdzie i kiedy zakończycie swój rejs. Jeśli natomiast chcecie mieć na to wpływ - nauczcie się (w)pływać.

***

Panta rhei - 6th anniversary of moving to Warsaw

Since I moved to Warsaw, I have been changing my place of residence once a year. At least according to the arithmetic mean. On the one hand, this explains my expert level in packing and getting rid of the old and/or unnecessary belongings. On the other hand, it seems absolutely unbelievable to me! Because I feel like I lived forever in only two apartments - in Muranów and Powiśle districts. Hence, I have a lot of memories from the rest of my dwelling places. I can imagine how I felt when I lived there. I can see the floors, windowsills, window views, restaurants I ordered food from, nice visits and unpleasant farewells. I must give it some thought to recall the floor or flat number. But I remember well the first day in each of these places and the reasons why I left them. Although until recently it was unthinkable, this year I will most probably register in Warsaw J Ideals of youth is a beautiful thing, especially as long as your parents are around to take care of you. In adulthood, you have pragmatism.

"The only thing that is constant is change." Platitude. Commonplace. Cliché. Truism. But although it is difficult not to agree with these words, many find it hard to profoundly understand and accept their meaning.

Primo: something ends

In principle everything in our lives has a certain lifespan, expiry date, time frame. Sometimes we seem to forget about it and the end comes as a big surprise. We take current prosperity for granted FOREVER or assume the present misery would NEVER end. We find it hard to throw away favorite but yet used shoes, to change a frustrating job or harmful habits. Let alone a well-known person was to disappear from our life...

And so we can be friends with somebody we should never let into our life (unless cautionary). Regardless of whether it is a lifelong friendship or a new relationship, incidental, indirectly forced, such “amities” have one thing in common – they do not bring anything good into your life, or worse – they take away your life force (hope, self-confidence, optimism, etc.). They can last for years - only from habit, even despite the reasons why you affiliated yourself with somebody have ceased to exist. Often, because you fear not to be in your previous ally's good books anymore, not because you are afraid of being alone. We prefer to live a sweet image of how it should be, than to honestly face the unpleasant reality. Anyway, sooner or later such relationships usually end in violent outbursts. Or slowly decompose under constant influence of conflicting factors. Paradoxically, for some people it is easier to react to the others’ move than to take the first step. Under ideal conditions, everyone should once in a while think of his close relationships and break off those whose time has passed. And be aware that the others can do exactly the same. You have the right to change in the natural development process and under the influence of the unique circumstances of your life. And your friends may not like it. Rejecting these changes in the name of their contentment may be justified emotionally (although it is psychopathological), but it is against the principles of common sense. The fact is that progress is impossible without change. Constant seem to be a very convenient and safe option. But is it all that life is about?

We do not like farewells, because they mean change - something many of us is simply afraid of. Even if we know that it is inevitable. Is it easy to say goodbye? It depends. With some things, states and individuals we part relieved, some departures make us sad and sometimes we try to make something stay against all good reasons and to our own detriment - because we cannot imagine our life without it. I do not exhort you to there and then put aside all stimulants, Internet, meat and gluten (it is different in case of toxic relationships – break them off instantaneously!). But honestly answer yourselves a question: do you really could not live without all the things and people which are currently around you? Assuming, of course, you are not all about choosing a soft option. Last year I took a break from alcohol, social media and some other artificial paradises. I have never been better.

Sadly, partings usually are accompanied by emotions but not reflection on their causes and consequences. I am not saying that you ought to spend long hours pondering on existential loneliness (but if you do, feel free to share your findings with me!). But remember that at the end of the day we are all alone. Accepting that could help you to keep a necessary distance and cure off treating the others like a piece of property. It is very likely that one day even the closest of your family and friends will disappear from your life...

Secundo: something begins

... but new people will come to take that empty place. I'm not talking about replacing the irreplaceable, nor 1:1 exchange. Everyone has the right to mourn the loss of somebody important. To decide about the form and duration of the grief. Indeed! You may never let anyone enter your literal or metaphorical thresholds again! It is all up to you, the possibilities of interactions are almost unlimited. So instead of twiddling your thumbs while waiting for something to happen, take the initiative. It is by no means certain that you will find paradise just around the corner. But definitely you will not find it staying put.

Relationships are, in a sense, like riding a bike. Most of you have had some more or less serious falls, skinned knees and elbows, flat tires, bent spokes, even chipped teeth. But you were getting on the bike (or a new one if the previous was stolen) and - mindful of the painful experiences – riding it again, sometimes even more carefully. It is the same with the work or moving. Or as the Thai people say: "same same but different". Keep it in the back of your head that you are also a part of the transformation process, so do not think about its consequences as something cosmically distant. In the meantime you reevaluate many things and at the end of the day will be someone else than in the beginning. For example, maybe you will learn to build long lasting relationships based on something more solid than just chemistry or mathematics?

Tertio: keep calm

Accepting the fact that someone or something is changing will make you stop spitting into the wind. It does not mean resignation, but flexibility. You are in charge of your life, of everything that happens in your self-centered circle. But this circle is a part of a greater whole – it is surrounded by the circles of your family, friends, block, school or workplace, environment, city, country, continent, the Earth, universe. And each one of them has its own dynamics, which may have an impact on your existence in any combination and at any point on the timeline.

So first of all get rid of the irrational fear of change, of the new and of the things you cannot control. You may want to start by watching an excellent lecture about how to deal with fear which astronautChris Hadfield gave at the TED conference. Believe me, it is a must see!

Thinking about the changes is fascinating and, to a certain extent, necessary. Reflection on where do you want to go and a personal profit and loss account may slow you down, however, it fundamentally changes the quality of your quest and makes your steps firm. But there comes a point when you must take action, get out of your comfort zone. Trust me, it is worth it. Last year brought me a whole lot of changes, this year promises to be even more intense. I still have plenty of work to do and many goals to accomplish. But looking at the hitherto achievements, I believe it is just a matter of time. If you claim you want something, but you still did not get it, then I think you do not want it bad enough.

Life is about making decisions - provisions resulting from a choice. You eat at night - you get fat. You get drunk - you get a hangover. You break law - you fear consequences. You buy expensive shoes - you cannot afford a handbag. And so on. Abstain from making a choice is also a choice. Only then you have to accept the fact that the current of the river carries you in an unknown direction and fully surrender to it. Since you give up control, stop showing your discontent; accept the fact that it no longer up to you whether, how, where and when you end your cruise. However, if you want to affect it - learn to swim.

***

1 komentarze

, by Katarzyna Owsianko

Pages

7x100 słów na 7. rocznicę przeprowadzki do Warszawy

18 kropli goryczy (18 Drops of Bitterness)

18 Drops of Bitterness

Panta rhei - 6. rocznica przeprowadzki do Warszawy / Panta rhei - 6th anniversary of moving to Warsaw

Panta rhei - 6. rocznica przeprowadzki do Warszawy

Panta rhei - 6th anniversary of moving to Warsaw

Polecany post

"Kot w pustym mieszkaniu"

The Ket

recent posts

Follow Ket on Instagram

Blog Archive

Search in this blog

Popular Posts

Pages

7x100 słów na 7. rocznicę przeprowadzki do Warszawy

18 kropli goryczy (18 Drops of Bitterness)

18 Drops of Bitterness

Panta rhei - 6. rocznica przeprowadzki do Warszawy / Panta rhei - 6th anniversary of moving to Warsaw

Panta rhei - 6. rocznica przeprowadzki do Warszawy

Panta rhei - 6th anniversary of moving to Warsaw

Polecany post

"Kot w pustym mieszkaniu"

The Ket

recent posts

Follow Ket on Instagram

Blog Archive

Search in this blog

Subskrybuj Keta

Popular Posts

Subscribe

Labels