Half Ket Half Amazing

Coraz weselej i pogrzeb. Zabójczy marihunaen a śmiertelnie chora sfera publiczna [Deadly marijuana versus terminally ill public sphere]

*Scroll down for the English version*

Zanim zabierzesz się do czytania, zrób sobie krótki test na inteligencję.

Badania naukowców z Instytutu Zdrowia w Rzymie wykazują, że jedna z substancji znajdujących się w czerwonym winie - resweratrol - jest w stanie powstrzymać proces mutowania wirusa grypy. Czy uważasz, że to zdanie jest równoważne ze stwierdzeniem: „Picie codziennie dwóch butelek czerwonego wina wątpliwej jakości daje nieśmiertelność.”

a) TAK

b) NIE

Jeśli odpowiedziałeś TAK na powyższe pytanie, prawdopodobnie jesteś po spożyciu swojej dziennej dawki nieśmiertelności i wydało Ci się to bardzo zabawne. Prześpij się, zanim znowu przystąpisz do lektury.

Ostatnio coraz częściej wybuchają burze medialne. A to na temat związków partnerskich, planowanych zmian w ukochanym PKP, genetycznie modyfikowanej żywności czy wyboru czarnoskórego papieża. Udręczeni przez kryzys gospodarczy obywatele chętnie biorą udział w internetowych dyskusjach na tematy nieprzekładające się w żaden sposób na ich kondycję materialną. Daje im to najwyraźniej poczucie, że nie są bezczynni. Że skrępowani w okowach systemu, może nie chcą zrzucić jarzma, ale przynajmniej się trochę wiercą.

Jakiś czas temu tematem numer jeden była znowu legalizacja marihuany. A to za sprawą samobójczej śmierci syna pisarki Anny Fryczkowskiej i udzielonych przez nią wywiadów dla tygodników "Wprost" i "Newsweek".

W skrócie – w Wigilię Bożego Narodzenia, tuż przed kolacją, powiesił się w swoim pokoju szesnastolatek. Rodzice mieli z synem dobry kontakt, dlatego bez trudu zaobserwowali u niego objawy depresji i spadek poczucia własnej wartości. Prowadzali go więc do psychiatry, który przepisał mu odpowiednie leki, rozmawiali z nim i wspierali, zostawiając mu jednocześnie dużo swobody i nie ingerując w sferę prywatną. Dopiero po tragicznej śmierci i gorączkowym przeglądzie jego osobistych rzeczy oraz korespondencji odkryli, że przez kilka miesięcy wcześniej palił trawę. Praktycznie codziennie.

Media bez chwili zastanowienia postanowiły zaserwować ten stek krwisty i w atmosferze grozy. Znam matki, które te wywiady doprowadziły na granicę histerii. Poziom późniejszej dyskusji medialnej był tylko gwoździem do trumny. Okazało się, że marihuana jest groźniejsza od raka.

Po pierwsze, nie sposób zgodzić się z tezą, że wyłączną przyczyną samobójstwa nastolatka było palenie trawy. Alkohol i narkotyki pogłębiają stan psychiczny, w którym delikwent znajduje się przed spożyciem. O ile w pierwszym przypadku można mówić, i to nie zawsze, o spotęgowaniu nastroju, to reakcja na narkotyki w dużej mierze ma powiązania charakterologiczne. Jeżeli ktoś ma tendencje do melancholii, to upalony raczej nie zmieni się w niepoprawnego optymistę.

Po drugie, osobiście dziwi mnie fakt, że matka zdecydowała się na nagłośnienie sprawy i wystawiła się na publiczny atak. Nie chodzi już o zawsze aktywnych i chętnych do wypowiadania się zwolenników marihuany, ale również o szeregi anonimowych internautów, którzy beznamiętnie zarzucą jej złe macierzyństwo. Niektórzy doszukują się politycznego wymiaru tej sprawy tuż po złożeniu przez Ruch Palikota wniosku o legalizację narkotyku. Z drugiej strony jako pisarka ma oczywiście silne tendencje do ekshibicjonizmu. Rozumiem, że poniosła najstraszniejsze konsekwencje swojej wiary w to, że problemy syna nie były niczym więcej niż trudami okresu dojrzewania. I aby jej strata nie poszła na marne, chce zaapelować do innych matek o wzmożoną czujność. Taka postawa co do zasady nie budzi zastrzeżeń. Niemniej, przez cały wywiad przewija się postulat częstego i niezapowiedzianego robienia dzieciom testów na narkotyki. Jest wręcz pomysł, aby powołać fundację, która będzie nawoływać do tego rodziców… I nie ma ani słowa o najważniejszym - co robić jak już się dowiemy, że nasze dzieci czy rodzeństwo sięgają po używki?! Brak odpowiedzi na to pytanie przyczynia się wyłącznie do podtrzymania atmosfery grozy w tej dramatycznej historii i z pewnością nie pomoże rodzicom wydostać się z gąszczu zabobonów i fantasmagorii, którym jest dla nich ta tematyka.

Co jest naprawdę przejmujące w tej historii, to pytanie, co może się dziać w głowie takiego młodego człowieka, który nic jeszcze nie wie o życiu, a już je sobie postanawia odebrać. Nie umniejszając bólowi matki, przyczyną, dla której w ogóle sięgnął po narkotyk wcale nie musiała być moda ani presja środowiska. Rosnące tempo życia, presja na osiągnięcia, a przy tym widoczne gołym okiem i odczuwalne w mikroskali skutki kryzysu finansowego i gospodarczego, wywołują stres, z którym wielu ludzi nie potrafi sobie poradzić inaczej niż sięgając po substancje psychoaktywne. Alarmujące jest, że tego typu frustracje pojawiają się u coraz młodszych osób. Na naszych oczach i pod skrzydłami zapracowanych rodziców rodzi się pokolenie potworów tak skrajnie egocentrycznych, że za nic mają sobie świat zewnętrzny. Nie tylko politykę, szkołę i rodziców. Nawet przyszłość. Dorośli kupili bajkę o nieograniczonej wolności jednostki i głęboko wierzą, że w czasach wojującego relatywizmu dziecko samodzielnie wychowa się na mądrego człowieka i odpowiedzialnego obywatela. Ich zainteresowanie losem potomstwa ożywa przy okazji takich artykułów jak wyżej wspomniane. I niestety zakres reakcji, jakie to spowoduje, zaczyna się od ataku histerii a kończy na długotrwałej paranoi. Większość z tych matek na pewno odpowiedziałaby TAK na rozpoczynającym ten tekst teście.

Amatorzy Alkoholu (AA) będą argumentować, że lampka czerwonego wina dziennie poprawia krążenie, a zwolennicy zalegalizowania marihuany, że ma ona właściwości przydatne w leczeniu jaskry, stwardnienia rozsianego i innych schorzeń. Tylko po co szukać daleko, skoro w obu przypadkach zastosowanie ma uniwersalna prawda, że najbardziej szkodliwy jest BRAK UMIARU? I dotyczy to nie tylko używek, ale także jedzenia, pieniędzy, a nawet uczuć.

Mój tekst nie ma na celu zajęcia stanowiska w dyskusji o legalizacji marihuany i o skali jej szkodliwości w porównaniu do alkoholu. Sama myśl o udziale w takiej debacie jest już nużąca. Tak naprawdę pod tą bulgoczącą powierzchnią kryje się dużo istotniejszy według mnie problem.

Szczerze, to jestem zniesmaczona poziomem wspomnianych wywiadów. Nie lubię, jak ktoś mnie próbuje przekonać, że lepiej jest przeżywać niż myśleć. Tego typu artykułów spodziewam się po brukowcach takich jak „Fakt” czy „Super Express”. Ich głównym zadaniem jest oddziaływanie ma emocje, a nie intelekt. A co mnie obchodzą cudze emocje? Mam wystarczająco dużo własnych do ogarnięcia. Być może taka strategia tygodników wynika z faktu, że coraz mniej ludzi sięga po prasę. Że w natłoku informacji zamiast czerpać je z różnych źródeł, wygodniej jest im zajrzeć po nie w jedno miejsce, gdzie są możliwie skondensowane, na przykład do tabloidu albo na popularny portal internetowy. Bo najlepiej się przecież ogląda duże zdjęcia z lapidarnym komentarzem. Mam czasami wrażenie, że niektórzy ludzie przystępują do dyskusji po lekturze samych nagłówków artykułów... Poza tym, tak długo, jak życie na nas tego nie wymusza, bez nowej wiedzy i świadomości zmian postępujących w społeczeństwie da się jakoś funkcjonować. A bez silnych, a nawet skrajnych emocji, byłoby zwyczajnie nudno.

Dyskusja, która rozgorzała po publikacji tych artykułów nie była oczywiście merytoryczna, gdyż zdecydowana większość ludzi naprawdę nie potrafi polemizować. Bo właściwie po co się silić na racjonalne argumenty, skoro łatwiej jest wpaść w szał i obrzucać się błotem? W obronie dyskutujących trzeba jednak przyznać, że tym razem nie było w ogóle meritum, do którego można się było odnieść. Tylko emocjonalna i werbalna laksacja, na którą odpowiedzieli tym samym.

Historia pozbawiona kontekstu (najnowsze statystyki dotyczące śmiertelnych przypadków zażywania miękkich narkotyków, także w porównaniu do zgonów wywołanych spożyciem alkoholu, opinie ekspertów na temat zależności między stosowaniem tych używek a pogorszeniem zdrowia psychicznego w danej grupie wiekowej, konkluzje itd.) nic nie wnosi. Taki artykuł nie przekazuje wiedzy o problemie, w niewielu przypadkach spowoduje rzeczywiste i rzeczowe nim zainteresowanie. Czytelnik przez konstrukcję takiej wypowiedzi – podział na siły dobra i zła – skupia się wyłącznie na emocjach. Zamiast rozważać racjonalną płaszczyznę zjawiska, zachęcony stylem narracji do empatii, wczuwa się w rolę jednego z bohaterów historii i przy najbliższej dyskusji właśnie te emocje, a nie rzeczowe argumenty będą przez niego przemawiać.

To, co obserwujemy można określić jako romans tabloidów z magazynami, którego owocem będą narodziny tablozynów. Szkoda tylko, że w trakcie porodu umrze sfera publiczna w Polsce. Zatem co dalej? Czy powinniśmy zalegizować marihunaen? Albo dla dobra ogółu wprowadzić prohibicję? A może by tak dla odmiany porozmawiać o czymś ważnym?

***

Deadly marijuana versus terminally ill public sphere.

Before you start reading this column, take a short IQ test.

Recent research of the scientists from the National Institute of Health in Rome showed that one of the substances included in red wine - resveratrol - is capable of stopping mutation of a flu virus. Do you think that this statement is identical to: "Drinking two bottles of a poor quality red wine daily immortalizes":

a) YES

b) NO

If you answered “yes” to the above question, you probably already have consumed your daily dose of immortality and this quiz amused you. Go get some sleep before you attempt to read this again.

Recently, more and more frequently, different media storms break out. Regarding partnerships, planned changes in the beloved PKP (Polish National Railways), GMOs or the election of a black Pope. The citizens buffeted by the economic crisis are willing to participate in online discussions on topics that do not translate immediately into their material condition. Apparently it makes them feel that they are neither powerless nor inactive. Although imprisoned in the grip of the system, they may not want to throw off the yoke, but at least they fidget a little.

Some time ago, a number one topic was again the legalization of marijuana. All because of a suicide committed by writer Anna Fryczkowski’s son and the interviews she later gave for weeklies "Wprost" and "Newsweek".

To cut a long story short - on a Christmas Eve, just before dinner, a sixteen-year-old hanged himself in his room. Parents maintain that they always used to be close with their son, so few months earlier they easily noticed early signs of depression and a drop in his self-esteem. They took him to see a psychiatrist who prescribed him appropriate medication; they talked with him, supported him and at the same time they decided to give him a lot of freedom and refrained from interfering with his private sphere. Only after his tragic death and feverish review of his personal things and correspondence they discovered that he has been smoking weed for the last several months. Virtually every day.

Without a second thought, media decided to serve this steak rare and in the atmosphere of terror. I know mothers whom these interviews led to the border of hysteria. The level of the subsequent discussion in media was just a nail in the coffin. It turned out that marijuana is more dangerous than cancer.

First of all, it is hard to agree with the view that the sole cause of this boy’s suicide was smoking pot. As a rule, alcohol and drugs exacerbate, deepen culprit’s mental condition from before the consumption. While in the first case we can talk about (and not always) intensification of mood, reaction to drugs largely depends on a character. If someone has a tendency to melancholy, then even stoned does not rather turn into an incurable optimist.

Secondly, I personally am surprised that the mother decided to publicize this story and so exposed herself to the public attack. Not even because of the always active and willing to speak marijuana fans and legalization supporters, but also a number of anonymous Internet users who could indifferently accuse her of being a bad mother. To some this issue has a political dimension – this story was brought up by media shortly after Ruch Palikota (Polish liberal left-wing party) filed a petition to legalize marijuana. On the other hand, as a writer she obviously has a strong tendency to exhibitionism. I understand that she has suffered the most terrible consequences of a faith that the son's problems were nothing more than the hardships of puberty. And so her loss was not in vain, she wanted to call on other mothers to increase their vigilance. This attitude in general does not give rise to any concerns. However, the motif of random testing children for drugs is brought up a number of times in these interviews. They even mention an idea to set up a foundation that would encourage parents to run such tests... And there is not a single word about the most important thing - what to do once you learn your children or siblings use drugs?! The absence of an answer to this basic question only contributes to maintain the atmosphere of terror in this dramatic story, and certainly does not help parents to get out of the thicket of superstitions and phantasmagoria, which this subject is to some of them.

What is really poignant in this story is the reflection about what might be going on such a young person’s mind that he decides to take away his life before actually getting to know it. Whilst respecting the mother's pain, the reason why he reached for drugs could have been neither youth trend nor peer pressure. The increasing pace of life, pressure to success, and all of this during the global economic crisis we experience first-hand, cause stress many people can cope with differently than reaching for psychoactive substances. It is alarming that such frustrations occur among younger and younger people. Before our eyes and under the wings of busy parents a new generation is born – a generation of creatures so utterly self-centered that they do not give a fig about the outside world. Not only politics, school and their own parents. Even the future. Adults bought the story of the unlimited freedom of an individual and firmly believe that in the times of militant relativism their children will raise themselves alone on wise men and responsible citizens. Their interest in the fate of the offspring suddenly returns on the occasions like the above mentioned articles. And unfortunately the responses it causes range from a fit of hysterics to a long-term paranoia. Most of these mothers would have certainly answered YES to the question at the beginning of this column.

Alcohol Aficionados (AA) will argue that a glass of red wine a day improves blood flow, and supporters of legalizing marijuana, that it has some medicinal properties useful in treatment of glaucoma, multiple sclerosis and other diseases. But you don’t have to look far, since in both cases applies the universal truth that what harms the most is the lack of moderation. And this applies not only to stimulants, but also food, money, and even feelings.

This column is not intended to take a position in the debate about the legalization of marijuana and the scale of its harmfulness compared to alcohol. The very thought of taking part in such a debate is already tiresome. In fact, to me under this bubbling surface hides a lot more important problem.

Frankly, I am disgusted with the level of the aforementioned interviews. I do not like when someone is trying to convince me that it is better to feel and experience than to think. This kind of articles I expected after the tabloids such as "Fakt" or "Super Express" - their main goal is to stimulate emotions, not intellect. What do I care about other peoples’ emotions? I have enough of my own to deal with. Perhaps such a strategy of the weekly magazines stems from a fact that less and less people reach for the press. Faced with a barrage of information, instead of collecting them from various sources, people often look for them in one place where they are the most condensed, for example, tabloids or popular internet portals. Because it is so convenient to go briefly through large images with concise comment. Sometimes I get the impression that some people join the discussion only after reading the very headers of the articles... Besides, for as long as life does not make it necessary, one can participate in a society without constantly updating his knowledge and being aware of the changes taking place in the community. Hence, without strong or even extreme emotions, it would be simply boring.

Of course, the discussion which flared up after the publication of these articles was not substantive simply because the vast majority of people really do not know how to argue. Why even bother to present rational arguments, when it is easier to go berserk and throw mud at each other? However, in defense of the disputants I must admit that this time there was no substance that could be referred to. All they got was an emotional and verbal diarrhea, and they replied accordingly.

A history devoid of context (like the most recent statistics on deaths from using soft drugs, also compared to the deaths caused by alcohol, opinions of experts on the relationship between the use of this type of drugs and deterioration of mental health in a given age group, conclusions etc.) brings no real added value. This article does not provide knowledge about the problem; maybe in a few cases it will draw someone’s real and matter-of-fact attention. The very structure of this statement – creating a clear division between good and evil forces – makes reader focus exclusively on emotions. Instead of considering the rational level of the phenomenon, encouraged to empathy by a narrative style, reader empathizes on the role of described family members and so to a future discussion on drugs topic he would bring these emotions, not substantive arguments.

What we observe can be described as tabloid newspapers having an affair with magazines, which results in the beginning of ‘tablozines’. It is a pity that the Polish public sphere died during that delivery. So what's next? Should we legalize marijuana? Or impose a prohibition for the public good? Or why don’t we - for a change - talk about something that really matters?

2 komentarze

, by Katarzyna Owsianko

art

Nie ma życia bez hips życia (Czy ogarnia nas zbiorowa hipsteria?) [There is no life without its hipster side. (Are we facing a collective hy(p)steria?)]

*Scroll down for the English version*

Panoszą się wszędzie z tymi swoimi zadartymi nosami, wytartymi rurkami i drogimi gadżetami. Won do fryzjera, a potem do pracy, nieroby! Je*ać hipsterów, prawda?! Wszyscy jesteśmy w tej kwestii zgodni i tak naprawdę istnieje tylko jeden drobny szkopuł - zdecydowana większość nie ma pojęcia, o kim mowa;) (nie, nie o hippisach!) Spokojnie, celem tego felietonu nie jest studium hipstera. Jeśli kogoś taka analiza interesuje (w co szczerze wątpię), odsyłam do nielicznej i głównie anglojęzycznej literatury na ten temat. Bardziej niż naukę, mam dzisiaj na myśli zabawę. W adwokata diabła.

To chyba nie do końca tak, że najbardziej śmiejemy się z hipsterów, bo nikt wcześniej nie był taki niedorzeczny. To prawda, hipsterskie stylizacje nie raz mi udowodniały, że jeszcze niejedno mnie w życiu zaskoczy. Ale powód, dla którego są aktualnie na celowniku, jest zapewne taki, że ta subkultura, a może „subkultura”, jest najnowsza. Gros osób zapytanych, kim jest hipster, wzruszy obojętnie ramionami. Część jednym tchem wymieni ogólnie przyjęte atrybuty ich stylu – okulary w dużych oprawkach, szalik, wąskie spodnie, trampki, flanelową koszulę, kapelusz itd. Większość będzie się zarzekać, że w życiu by się tak nie ubrała. I to jest istota rzeczy. Nie ubraliby się również jak punk, got czy otaku. Bo przynależność do jakiejś grupy wymaga podjęcia decyzji, sprecyzowania swoich poglądów i ich manifestacji, a w dzisiejszych czasach większość ludzi ma z tym problem. Coraz częściej skłaniamy się ku relatywizmowi, ku przekonaniu, że wszystko ma dwie strony medalu i nie ma rzeczy bezwzględnych. Jedyny Absolut, w jaki wierzymy ma pokaźny wybór smaków i raczej nas nie zawiedzie do nieba, a co najwyżej wystrzeli na parę godzin na orbitę, a potem zapewni twarde lądowanie na głowie. Ta enigmatyczna subkultura jest prawdopodobnie jedną z najbardziej niezaangażowanych[1]. Owszem, przyjmuje się, że poglądy jej przedstawicieli są mocno lewicujące (m.in. postulat pomocy słabszym, równouprawnienia kobiet i wszelkich mniejszości, ekologia czy weganizm). Ale są bardziej wyznawane niż głoszone. Hipsterski vajb rozwija się głównie na płaszczyźnie modowej i muzycznej, a nie ideowej. To styl bycia i ubierania się, niezależna muzyka i sztuka w ogóle.

Hipsterzy skupiają się na swoim życiu, swoich zainteresowaniach, nie chcą wiedzieć, kto jest aktualnie u władzy i jaki ma program polityczny, nie chcą chłonąc wiedzy ogólnej, tylko sięgać po te konkretne fragmenty rzeczywistości, które ich interesują. Dotychczas funkcjonowało przekonanie, że ogólne wykształcenie ma ogromną wartość, że członek przyszłej elity powinien mieć pojęcie o wszystkim i na każdy temat móc się wypowiedzieć. A aktualnie obserwujemy zwrot ku specjalizacji. Który pogląd jest słuszny? Na pewno pierwszy z nich jest bardziej zachowawczy. To trochę opcja dla ludzi, którzy chcą poznać wszystko po trochu, żeby w razie życiowego niepowodzenia elastycznie i możliwie bezboleśnie zmienić obszar działania. Druga z kolei jest dla odważnych i dla ludzi z pasją, którzy po prostu wierzą w swoje możliwości.

A ideą, która leży u podstaw tego zjawiska społecznego, jest ucieczka od przeciętności. Chęć wyróżniania się na tle innych nie jest sama w sobie niczym złym. Zarzut, że mimo oczywistego żonglowania stylami i estetykami, w ostatecznym rozrachunku wszyscy hipsterzy wyglądają i zachowują się tak samo, że ich nonkonformizm jest tylko pozorny, nie do końca do mnie przemawia. Istotą grupy nie jest odróżnianie się od siebie nawzajem, tylko od INNYCH. A do subkultury nie trzeba się zapisać, po prostu implementuje się we własnych życiu charakterystyczne dla niej elementy.

Jeśli największe domy handlowe (a więc mainstream i komercha) zainteresowały się tym stylem, możemy być bardziej spokojni o młode pokolenie – dla nich hipster to będzie tylko sposób ubierania się, jak glamour czy klasyczna elegancja. Wchodząc do H&M mam czasem wrażenie, że nową polityką tej firmy jest nas przebierać, a nie ubierać. A oni kolekcje stworzone przy współpracy z Jimmym Choo czy Versace puszczają pomiędzy te powstające dzięki żmudnej pracy cool hunterów, prowadzących tajny nadzór nad środowiskami hipsterskimi. Ta inwigilacja, skądinąd, może mieć pozytywne aspekty. Korzystając z pełnych entuzjazmu poszukiwań hipsterów, możemy poznać nową, ciekawą sztukę. Nie mówię o studiowaniu estetyki na przykładzie wysiękowego zapalenia skóry. Bez przesady, inteligentny człowiek nie da sobie niczego wmówić – potrafi ocenić czy coś mu się podoba czy jest tylko efektem zbiorowej histerii, w której on nie chce wziąć udziału.

Teoretycznie najłatwiej jest się nie wychylać. Nie spróbować, nie ponosić psychicznych kosztów ewentualnej porażki. W szeregu jest przecież najbezpieczniej. Przeciętny człowiek ogląda się na innych nie po to, żeby szukać w nich inspiracji, autorytetu, zastanowić się nad własnymi aspiracjami. Analizuje otoczenie po to, żeby odnaleźć medianę i się do niej upodobnić. W natłoku informacji, trendów i nowinek technicznych, w czasach globalnego ochłodzenia stosunków między ludźmi, desperacko pragnie akceptacji. Odrzuca więc skrajne wartości, ale przeciwnie niż w skokach narciarskich, zamiast lotu czeka go co najwyżej zamiatanie śniegu po cudzych telemarkach. I to raczej nie jest złoty środek tylko najlepszy środek na hemoroidy. Nie wykluczam, że trzeba mieć specjalną konstrukcję psychiczną, żeby przezwyciężyć strach przed niepowodzeniem. Z drugiej strony, nic tak nie dodaje skrzydeł jak pozytywne sprzężenie zwrotne. Ale to wymaga podjęcia działania.

Potrafię sobie wyobrazić, że w każdym pokoleniu jest grupa ludzi, którzy wierzą, że wszystko już było i nic nowego się nie wydarzy. Ewidentnie mają na bakier z kreatywnością i wyobraźnią w ogóle. Nie każdy, kto ma ochotę pisać, studiuje najpierw całą historię literatury, żeby poznać istniejące style i upewnić się, na jakie tematy już pisano. A producenci muzyczni nadal istnieją i mają się dobrze, bo nie blokują swojego umysłu wątpieniem czy uda im się wymyślić melodię, jakiej jeszcze nie było, a wpadnie w ucho odbiorcom. Śmiem twierdzić, że możliwości w obu tych dziedzinach są niewyczerpane. Hipsterzy szukają swojego miejsca w wolnych zawodach, więc ich dekadentyzm przejawia się nie w braku kreatywności, a co najwyżej pogardzie dla gwałtownego okazywania jakichkolwiek uczuć[2] Co prawda wiele definicji podaje, że hipster nie tworzy nic własnego, tylko świetnie orientuje się w aktualnych trendach muzycznych i modowych. Ale trudno nie dostrzec oczywistego społecznego skutku, produktu ich wycofanej postawy. Kolejne sztuki owiec odłączają się od pędzonego przed siebie bez celu stada.

Czy rezygnacja z amerykańskiego kina na rzecz bardziej ambitnych, alternatywnych produkcji czyni już kogoś hipsterem? Nie. Inteligentny człowiek powinien doskonale rozumieć chęć ucieczki od papki, której magiczną właściwością jest prostowanie zwojów mózgowych – zarówno w telewizji, jak i w kinie, prasie czy literaturze. Wynika ona z nieodpartej potrzeby samodzielnego MYŚLENIA. Rozumiem, naukowcy na przykładzie Japończyków wskazują, że człowiek, który spędza znaczną część swojego czasu w pracy, i to pod dużą presją, potrzebuje czasami „odmóżdżenia”. Stąd idzie do kina na komedię romantyczną, przerzuca kolorowy magazyn albo ogląda tępawy serial telewizyjny (w przypadku mieszkańców Kraju Kwitnącej Wiśni – pielęgnuje swoje tamagotchi). Wszystko ok, jeśli myślenie nie staje się przerwą od takiego życia. Wegetarianizm może i tak, ale nie wegetacja.

Moi najbardziej offowi znajomi otwarcie deklarują, że już dawno zrezygnowali ze śledzenia telewizji i codziennej prasy. Nie na rzecz bardziej niezależnych źródeł – odrzucili ideę bycia na bieżąco ze społeczeństwem w ogóle. Chcą być takimi trochę idiotami, o których opowiadał Lars von Trier w filmie o tym samym tytule. Stającymi w opozycji do społeczeństwa i systemu, unikającymi stresu i bólu, obowiązków i planowania przyszłości. Hedonistami idealnymi. Ale czy taką postawę można podciągnąć pod hipsterów? A może taka konstrukcja psychologiczna to wytwór naszych cyberczasów? Tylko… jeżeli wszyscy nagle zaczną się ubierać poza sieciówkami i przestaną angażować w bieżące życie społeczne, to kto będzie wtedy outsiderem?

Jeśli powyższy tekst Cię nie przekonał, sprawdź się w krótkim psychoteście.

Czy jestę hipsterę?

Czy uważasz się za indywidualistę?
Czy Twoim zdaniem masz lepszy gust niż większość ludzi z Twojego otoczenia?
Czy nie interesują Cię lub męczą bieżące doniesienia ze świata polityki i oferta programowa stacji komercyjnych?
Czy w kawiarni zdarza Ci się wziąć kawę na wynos?
Czy masz wrażenie, że muzyka w mainstreamie staje się coraz bardziej trywialna?
Czy masz albo chciałbyś mieć iPhone’a?
Czy zgadzasz się, że stwierdzeniem, że trampki są wygodniejsze od szpilek i ciężkich zimowych butów?
Czy według Ciebie okulary mogą dodać komuś uroku?
Czy masz w swojej szafie coś w kratkę?
Czy jesteś pewien, że nie jesteś trochę hipsterem?

Jeśli odpowiedziałeś TAK na co najmniej trzy z powyższych pytań, na pewno znasz już tę piosenkę, którą chcę Ci zadedykować.

[1] Świadomie nie używam wyrażenia „najmniej zaangażowanych”. Jest mniej offowe;)

[2] Por. grumpy cat meme.

There is no life without its hipster side. (Are we facing a collective hy(p)steria?)

They are everywhere with their snub noses, threadbare skinny pants and expensive gadgets. You better get yourselves a haircut, and then a decent job, loafers! Fuck them hipsters, right?! We all agree in this regard, and there is only one small hitch - the great majority of people have no idea who are we talking about (no, not the hippies!) Relax, the goal of this essay is not no analyze hipsters. If someone is interested in such studies (which I sincerely doubt), there is only small and mostly English-language literature on the subject available. Today it’s not about studying tough. It’s about fun and I’m going to play devil's advocate.

It’s not like people laugh at hipsters so much, because no one had ever been so ridiculous before. That's right, some of the hipster looks prove that life will surprise us time and again. But the reason why they are now under fire is simply because this subculture, or perhaps ‘subculture’, is the latest. The majority of people asked who hipsters are, will shrug their shoulders indifferently. Some will at once list all conventional attributes of the hipster style - nerd glasses, a scarf, well-fitted pants, pair of sneakers, a flannel shirt, a hat, etc. Most people will swear they would never dress like that. And maybe that's the essence of the matter. They wouldn’t dress like punks, goths or otaku either. Because affinity with any kind of a group requires decision making, pinpointing of ones views and manifesting them. And nowadays, most people have a problem with that. More and more often we incline towards relativism, the belief that there are two sides to every coin and nothing is absolute. The only Absolute we actually believe in, has a great selection of flavors and will rather not grant us a place in heaven. At most it will give us a few hours of a cosmic ride and a hard landing on our heads afterwards. And this enigmatic subculture is probably one of the most non-committed.[1]

It is assumed that their views are strongly leftist (i.e. the demand to help the underprivileged, equal rights for women and all minorities, emphasis on the environmental protection and veganism). But in my opinion they are rather professed than preached. Hipster vajb develops mainly within a frame of fashion and music, not ideology. It’s a manner and a way of dressing, indie music and art in general.

The difference between homeless and hipster

Hipsters focus on their own lives, individual interests, they don’t want to know the currently ruling party and its political agenda, they don’t want to obtain general knowledge, only to get to know certain pieces of reality that interest them. So far we’ve believed that general education is of the greatest value and a member of the future elite should have a basic concept of everything and be able to speak his mind on every subject. And now we observe a shift towards specialization. How do we know which view is correct? Certainly, the first one is more preservative. It's an option for people who want to know a bit of everything, so in the event of a professional failure they would be able to shift to another area of activity flexibly and painlessly. The second option is for the brave and passionate ones who simply believe in themselves.

A concept that lies at the bottom of this social phenomenon, is to escape the ordinary. The desire to distinguish from the others is itself not a bad thing. The accusation that despite juggling with styles and aesthetics, in the end, all hipsters look and behave exactly the same and that their nonconformity is only apparent, does not appeal to me. The essence of the group, is not the internal variety, but to differ from the other groups. And one does not enroll to a subculture, he just implements its rules and peculiarities in his own life.

If top fashion brands (so mainstream and purely commercial) show interest in this style, we can be more confident of the younger generation - for them, it will only be a hipster way of dressing, just like glamorous or classic elegance. Entering H&M shop I sometimes get the feeling that their new policy is to disguise customer, not to dress him. Whereas they put collections designed in collaboration with Jimmy Choo or Versace between those created due to the hard work of cool hunters, conducting undercover surveillance in hipster environment. On the other hand, this unusual research may have positive aspects. Using the results of enthusiastic hipsters’ research, we can discover new and interesting art. And I'm not talking about studying aesthetics on the example of dermatitis. I mean come on, if someone is intelligent, he’s not gullible – he is able to independently judge whether he really likes something or if it’s just a result of mass hysteria he doesn’t want to be part of.

Theoretically, the easiest option is to lay low. Not to try, and therefore don’t have to bear the psychical costs of a possible failure. Toeing the line is the safest. The average man watches the others not only to find inspiration, authority, to think about his own aspirations. He analyzes the environment to find the median, the average and to imitate it. Facing the multitude of information, trends and technical innovations, in times of global cooling of relations between people, he desperately seeks acceptance. In order to gain it, he rejects the extreme values, like in the ski jumping, but doing that the most he can expect is not the breathtaking flight, but only sweeping snow after others’ telemarks. And it's not exactly the golden mean, but the hemorrhoids’ favorite middle. It is quite possible that one need a special mental structure to overcome the fear of failure. On the other hand, nothing gives you wings quite like a positive feedback. But it requires to take action in the first place.

Probably in every single generation there is a group of people who believe that everything has already happened and that the same things will happen again and again (nihil novi sub sole). With no doubt they are not at home with the creativity and imagination in general. Someone who wants to be a writer, doesn’t have to study the entire history of the literature first, in order to get familiar with the existing styles and to find out what subjects have already been taken up. Similarly, music producers still exist and are doing fine, because they don’t doubt that they can come up with an original melody which will ravish the audience. I dare to say that the opportunities in both of these areas are endless. Hipsters try to realise themselves as freelancers, so their decadence consists not in the lack of creativity, but the contempt for showing any emotions, getting excited about anything.[2] According to many definitions, hipsters don’t create anything new, they are just familiar with the latest trends in music and fashion. But it's hard to ignore the obvious social effect of their withdrawn attitude. Another sheep separate from the mob.

Does choosing ambitious alternative movies over the trivial American productions make one a hipster? No. Intelligent person should understand well the desire to escape the brains-straightening pulp served on television and in the cinema, in press and literature. It stems from a compelling need for independent THINKING. Fair enough, the Japanese scientists argue that a man who spends most of his life at work, and is put under a lot of pressure, sometimes needs a switch off. Therefore, he goes to the cinema to see a romantic comedy, flicks through a colorful magazine or watches some no-brainer serial on TV (or takes care of his Tamagotchi in case of inhabitants of the Land of the Rising Sun). It’s okay, as long as thinking isn’t just a change from such a lifestyle. We may say ‘yes’ to vegetarianism, but not to vegetation.

My most ‘off-the-mainstream’ friends declare that they have stopped following TV and daily newspapers long time ago. Not for the benefit of more independent sources – they rejected the idea of being up-to-date with the society in general. They sort of want to be the idiots, whom Lars von Trier presented in his movie with the same title. To resist society and the system, to evade the stress and pain, obligations and plan for the future. The perfect hedonists. But is this kind of attitude exclusively hipsters’ domain? Perhaps such a psychological structure is a product of the cyber era we live in? But ... if we all suddenly start to wear second-hand clothes and withdraw from the current political and social life, whom we will call the maverick then?

If you didn’t find the above text convincing, try yourself in a short quiz.

Are you a hipster?

1) Do you consider yourself an individualistic person?

2) Do you think you have better taste than most people around you?

3) Don’t you get tired or bored with the current political news from the world and program offer of the commercial stations?

4) Do you happen to buy a takeaway coffee?

5) Do you feel that the mainstream music becomes more trivial?

6) Do you have or wish to have an iPhone?

7) Do you agree that the sneakers are more comfortable than high heels or heavy winter boots?

8) Do you think glasses can add charm to someone?

9) Do you have something checked in your closet?

10) Are you sure that you're not a hipster even a little?

If you answered ‘yes’ to at least three of the above questions, I'm sure you already know the song I want to dedicate to you.

[1] I’m avoiding a word ‘alternative’ on purpose. It’s no ‘off’ enough;)

[2] Compare with grumpy cat meme

No komentarze

, by Katarzyna Owsianko

Pages

Coraz weselej i pogrzeb. Zabójczy marihunaen a śmiertelnie chora sfera publiczna [Deadly marijuana versus terminally ill public sphere]

Nie ma życia bez hips życia (Czy ogarnia nas zbiorowa hipsteria?) [There is no life without its hipster side. (Are we facing a collective hy(p)steria?)]

There is no life without its hipster side. (Are we facing a collective hy(p)steria?)

Polecany post

"Kot w pustym mieszkaniu"

The Ket

recent posts

Follow Ket on Instagram

Blog Archive

Search in this blog

Popular Posts

Pages

Coraz weselej i pogrzeb. Zabójczy marihunaen a śmiertelnie chora sfera publiczna [Deadly marijuana versus terminally ill public sphere]

Nie ma życia bez hips życia (Czy ogarnia nas zbiorowa hipsteria?) [There is no life without its hipster side. (Are we facing a collective hy(p)steria?)]

There is no life without its hipster side. (Are we facing a collective hy(p)steria?)

Polecany post

"Kot w pustym mieszkaniu"

The Ket

recent posts

Follow Ket on Instagram

Blog Archive

Search in this blog

Subskrybuj Keta

Popular Posts

Subscribe

Labels